صندلی هم شانه خالی می‌کند از جای تومی‌رود آیینه طفره از قد و بالای توباخبر بودی که دلتنگم به خوابم…

بعضی نامها که می‌روند، خانه خالی نمی‌شود؛ چون همچنان حضور دارند؛ فقط نور ریخته بر لکنت سایه‌ها، رنگ دیگری پیدا می‌کند.تمام روزها غرق دلتنگی‌اند و شاید پنج‌شنبه ها بیشتر؛ درست وقتی که آفتاب از لای پرده‌ی توری می‌گذرد و روی فرش دستبافت، نقش‌ها را رنگ‌آمیزی می‌کند؛ انگار تمام مهربانی‌های تو در روشنایی جا مانده است...عطر قهوه‌ای تلخ درهم آمیخته با خاطراتی دور و شیرین آرام‌آرام در فضای خانه می‌پیچد. برگ گلهای قرمز گلدان در نسیم تکان می‌خورد و پیچک سرریز همسایه آرام آرام از دیوار پایین می‌ریزد. ظاهرن همه‌چیز سر جای خودش است، اما در واقع هیچ چیز سر جای خودش نیست...با اینکه در خاطره‌ها روبه‌رویت نشسته‌ام، دل بی‌طاقتم هر لحظه بهانه‌ات را می‌گیرد.دلتنگی گاهی شبیه ماندن در یک عصر غم‌آلود پشت پنجره‌ی بارانی‌ست؛ با حس و حالی مبهم و اندوهی که نمی‌خواهد دست از سر تنهایی‌ات بردارد.شب که از راه میرسد، چراغ "یادش بخیر"ها روشن می‌ماند و بوی خاک نم‌خورده در حیاط می‌پیچد؛ و از پله‌ها بالا می‌آید و درست کمی این‌سوتر، من کنار نرده‌ها می‌ایستم و به آسمان زل میزنم؛ به آسمانی که جایی دور از اینجا، شاید تو هم به تلالو ستارگانش خیره مانده‌ای؛ به یاد من و به یاد تمام خاطراتی که گذشت...و همین برای امشبم کافی‌ست.همین که در این کهکشان تنهایی، دلی غمگین‌تر از تمام شعرها هنوز به یاد تو در سینه بی‌تاب‌ترین پرنده‌ی دنیاست...telegram.me/shahradmeidary%D8%AF%D8%B1%D9… جاودانهسکه‌ی طلای آفتاب به نامتان ضرب شده است؛ سپاسگزارم که با رخشندگی و بخشندگی مهرتان جهانمان را زیباتر می‌سازید...

باران که گرفت، من پشتِ پنجره‌ی سکوت نشستم و به چراغ دور جاده نگاه کردم...جاده‌ای که روزی نامش را "عشق " گذاشته بودیم، حالا پر بود از عطر خاطراتی که هنوز در انتظار‌ بازگشت تو بودند.قهوه‌ام سرد شد، اما قصه‌ی تو هنوز داغ بود... مثل گناهی شیرین که هر بار به یادش می‌افتادم، سوزان‌تر از قبل در جانم شعله می‌کشید.نگاهم کن... در این چشم‌ها هنوز همان رویاست؛ همان مستی بی‌شرابی، همان آغوشی که نرسید، همان اشک‌هایی که نه از اندوه، که از آتش عشق می‌بارند.شاید طلوع فردا مرا از این شب عبور دهد، اما تا آن روز، من با خاطره‌ی تو زندگی می‌کنم... با قصه‌ای که پایان ندارد.telegram.me/shahradmeidary%D8%AF%D8%B1%D9… بی‌پایانسپاسگزارم که هستید و با بودنتان به جهانمان روشنی می‌بخشید...

به چشمانت که تلفیق دو جنگل با خزر داردبه لبخندت که معجونی چنان شیر و شکر داردبه ابرویت، به گیسویت، به سرتا پای جادویتبگو این‌قدر زیبایی برای من ضرر داردحسودم کرده عشق تو، فقط مال خودم هستینگو جز من به تو آیینه‌ای پنهان نظر داردلبت افسوس گل‌ها و نگاهت حسرت خورشیدصدایت آخرین راز است و بر جانم اثر داردبه پیچ و تاب چون رودی، به حیرت آبشاری کهخروشان گیسوانی ناز تا زیر کمر داردنه چون نقاش تو نقش‌آفرینی می‌کند مانینه مانا مثل ارژنگ تو دنیای هنر داردبه من حق می‌دهد زنجیری افسانه‌ات باشمخدا که از تو و افسون لیلایت خبر داردبخوان هر بیت از این دیوانگی‌ها را و بعد از ایننگو از من جهان دیوانه‌ای دلداده‌تر داردعاشقانه های #شهراد_میدری🔗telegram.me/shahradmeidary🔗facebook.com/shahradmeidary🔗instagram.com/shahradmeidary7

منم آن مرغ عشقی که شکسته بال، تنهایمکه در کنج قفس بی تو پریشان‌حال، تنهایمنه تنها از تو، از حال خودم هم بی‌خبر هستمدر این خاموشی مطلق، در این احوال تنهایممه آلود است رد گامهایت که به‌ جا ماندهچنان دریاچه ای از گریه مالامال، تنهایمببارم هرچه بعد از این، دلم آبی نخواهد شدبه رنگ آسمان ابری ماسال، تنهایمشبیه برگ زردی که به روی خاک افتادهولی او را نکرده سایه هم دنبال، تنهایمدلم کرده هوای عقربکهایی به رقص نورمیان سایه‌های سرد دیجیتال، تنهایمعجیب است این‌که حافظ هم خبر از حال من داردبه هر بیتی که نیت می‌کنم در فال، تنهایمچه بی‌طاقت به روی برگ دفتر، اشک من شد شعرتو یک شب رفته ای و من هزاران سال تنهایم#شهراد_میدری🔗telegram.me/shahradmeidary🔗facebook.com/shahradmeidary🔗instagram.com/shahradmeidary7

وقتی نمی‌خواهی مرا، اصرار من بی‌فایده‌ ستآواز غمگینانه‌ی گیتار من بی‌فایده‌ ستحتا اگر با التماسم سد کنم راه تو راتصمیم رفتن داری و این کار من بی‌فایده‌ ستخوشه به خوشه غیر از این که حسرتش سهم من استجا ماندن عطرت به گندمزار من بی‌فایده‌ ستباید پذیرفت آخر هر قصه‌ای تنهایی استاین بغض‌های تلخ لاکردار من بی‌فایده‌ ستهرچند دارم می‌کشم بر بوم حسرت نقش آهپشت سر تو آه حسرت‌بار من بی‌فایده‌ ستبا برگهای زرد پاییزی از اینجا می‌رویشب‌گریه‌های مانده در رگبار من بی‌فایده‌ ستدر پاسخ این که گذشتی و گذشت آن روزهاهرچه بگویم "نه" به خود، انکار من بی‌فایده‌ ستباشد برو حرفی ندارم، میل میل توست، آه...تقدیر من این بوده و اصرار من بی‌فایده‌ ستشاید پس از این شعر، از من هیچ شعری نشنویچون واژه‌ واژه‌ گریه‌ی اشعار من بی‌فایده‌ ست#شهراد_میدری🔗telegram.me/shahradmeidary🔗facebook.com/shahradmeidary🔗instagram.com/shahradmeidary7

زخمی از خاطره‌ها باش ولی پیر نشواز خودت این‌همه در آینه دلگیر نشو خط نزن قصه‌ی پیشانی خود را با آهخیره بر رخوت تکراری تصویر نشو میله در میله غلط کرده تو را پس بزندهیچ راضی به حصار و غل و زنجیر نشو هی نده دل به دل ثانیه‌هایی که گذشتزودباور که "برای تو شده دیر" نشوچشم امید به خورشید بدوز و مهراسچون گل یخ‌زده از جان خودت سیر نشویال و کوپال پریشان مده بر باد ای شیراز بلندای جهان، خسته سرازیر نشوگرچه دنیا به تو بد کرد، صبوری کن بازاین‌همه دلزده از بازی تقدیر نشواشک من واژه شد و دفتر من خیس غزلهرچه می‌خواست دلت باش ولی پیر نشو #شهراد_میدری🔗telegram.me/shahradmeidary🔗facebook.com/shahradmeidary🔗instagram.com/shahradmeidary7