🌑 سپهری، کیارستمی؛ دو صورتِ شهود در جهان مدرن ✍سینا جهاندیده یکی از مهمترین سوءتفاهمها دربارهی س…
انتشار: 2026/06/22 20:48 UTC
🌑 سپهری، کیارستمی؛ دو صورتِ شهود در جهان مدرن ✍سینا جهاندیده یکی از مهمترین سوءتفاهمها دربارهی سهراب سپهری و عباس کیارستمی آن است که گمان میکنیم هر دو در یک افق ایستادهاند. در نگاه نخست چنین به نظر میرسد: هر دو به طبیعت پناه میبرند، هر دو از هیاهوی…اما کیارستمی در خودِ درخت متوقف میشود. او دیگر به دنبال ملتقا نیست.شاید بتوان گفت سپهری آخرین تلاش بزرگ برای احیای شهود سنت در جهان مدرن است؛ تلاشی برای آنکه مفاهیم کهن عرفانی همچنان بتوانند تجربهی انسان معاصر را معنا کنند. اما کیارستمی نمایندهی مرحلهای دیگر است؛ مرحلهای که در آن انسان مدرن حتی از این مفاهیم نیز فاصله میگیرد و میکوشد بدون واسطههای تاریخی، دینی و عرفانی با جهان روبهرو شود. از این منظر، تفاوت اصلی این دو هنرمند تفاوت میان دو نوع آگاهی است. آگاهی سپهری هنوز در جستجوی معناست. آگاهی کیارستمی در جستجوی حضور است. یکی میخواهد جهان را بخواند. دیگری میخواهد جهان را ببیند. یکی در اشیا ردّ خدا را جستجو میکند. دیگری میکوشد اشیا را از سنگینی خدا، تاریخ و تفسیر رها کند. و شاید همینجا پرسش نهایی پدیدار شود:کدامیک معاصرترند؟شاید پاسخ قطعی وجود نداشته باشد. زیرا هر دو در برابر بحران مشترک جهان مدرن ایستادهاند؛ جهانی که پیوندهای کهن خود را از دست داده است. اما راهحلهایشان متفاوت است. سپهری میخواهد حافظهی معنوی گذشته را به اکنون بیاورد. کیارستمی میخواهد بدون اتکا به آن حافظه، امکان تازهای برای دیدن بیافریند. یکی آخرین عارف مدرن است. و دیگری نخستین پدیدارشناس شاعرِ سینما.@tabarshenasi_ketab
پستهای تلگرام — تبارشناسی کتاب
فردریک چارلز بیزر(Frederick C Beiser)، ( ۱۹۴۹ - ) فیلسوف آمریکایی و استاد فلسفه در دانشگاه سیراکیوز است. وی از برجستهترین محققان انگلیسیزبان ایدهآلیسم آلمانی است. @tabarshenasi_ketabروزگارزدگی: بدبینی در فلسفهی آلمان فردریک بیزر ( بیسر) چاپ اصل کتاب ۲۰۱۶ترجمهی عرفان موسویان چاپ اول ترجمهی فارسی ۱۴۰۵ مرداد
سیروس رادمنش در گفتوجوی داریوش کیارسچاپ اول ۱۴۰۵ مرداد148 ص
این توصیههای راسل خیلی به درد ما ایرانیان میخورد. ویدئویی تکراری است اما بگذارید این توصیهها شعار شود. هر بار که میشنوم حس خوبی به من دست میدهد. @tabardhenasi_ketabتمام محققانی که این روزها با زاویهی خاص دربارهی ایران و شاهنامه تحقیق میکنند، بیش از هر زمان دیگری باید به این سخن راسل وفادار بمانند؛ در غیر این صورت تمام تحقیاتشان به زودی از دل تاریخ پاک خواهد شد و آیندگان بیتردید رسوایشان میکنند.پیام اول راسل به محققان است و پیام دوم او به سیاستمداران و البته دربارهی تحمل دیگری، هر دو پیام گویی برای امروز ایران است.
این توصیههای راسل خیلی به درد ما ایرانیان میخورد. ویدئویی تکراری است اما بگذارید این توصیهها شعار شود. هر بار که میشنوم حس خوبی به من دست میدهد. @tabardhenasi_ketab
رنه وِلِک (۲۲ اگوست ۱۹۰۳ در وین- ۱۱ نوامبر ۱۹۹۵ در همدن)، منتقد ادبی چکی-آمریکایی بود. او در وین متولد و بزرگ شده و به زبان چکی و آلمانی صحبت میکرد. وی قبل از عزیمت به تدریس در دانشکده اسلاوی و مطالعات اروپای شرقی (اکنون بخشی از کالج دانشگاه لندن) در سال ۱۹۳۵، ادبیات را در دانشگاه چارلز در پراگ تحصیل کرد و در بین زبان شناسان مدرسه پراگ نیز فعال بود. ولک یکی از بنیانگذاران روانشناسی موسیقی بود و در آلمان زندگی می کرد. قبل از سال ۱۹۳۹ ، ولک حدود ۶۰ مقاله را منتشر كرد كه همگی به زبان چكی نوشته شده بودند.رنه ولک افزون بر نظریهپردازی، منتقد و تاریخنگاری برجسته در عرصه مطالعات ادبی، تطبیقگری کمنظیر در عرصهی مطالعات ادبیات تطبیقی بهویژه در آمریکا نیز هست. او را پایهگذار مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی میدانند؛ مکتبی که ادبیات را پدیدهای جهانی و کلیتی در عرصهی تخیل هنری به شمار میآورد. رنه ولک برای ۲۶ سال، از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۲، رئیس کارگروه ادبیات تطبیقی دانشگاه ییل بود؛ از پایهگذاران مجلهی «ادبیات تطبیقی» و یکی از کسانی بود که در انتشار کتابنامهی ادبیات تطبیقی سهم فراوانی داشت.@tabarshenasi_ketab
