از نقدهراسی تا شجاعتِ خطاپذیری ✍️ سینا جهاندیده بسیاری گمان میکنند بزرگترین مانع نویسندگی، کمبود…
انتشار: 2026/06/28 21:19 UTC
از نقدهراسی تا شجاعتِ خطاپذیری ✍️ سینا جهاندیده بسیاری گمان میکنند بزرگترین مانع نویسندگی، کمبود دانش، ضعف قلم یا فقر تجربه است. اما تاریخ اندیشه نشان میدهد که مانعی عمیقتر نیز وجود دارد؛ مانعی که بسیاری از نویسندگان، پژوهشگران و اندیشمندان مستعد را از…شاید به همین دلیل، بزرگترین فضیلت یک نویسنده، بیخطا نوشتن نباشد، بلکه شجاعت خطاپذیر بودن باشد. نویسنده زمانی وارد قلمرو اندیشه میشود که اثر خود را از قلمرو مالکیت شخصی خارج کند و به داوری عقل جمعی بسپارد. از آن لحظه، کتاب دیگر شیئی برای محافظت نیست، بلکه موجودی زنده است که در گفتوگو، مخالفت و نقد، رشد میکند.در نهایت، نقدهراسی را باید ترس از حقیقت دانست؛ نه حقیقت به مثابه مجموعهای از پاسخهای نهایی، بلکه حقیقت به مثابه فرایندی که همواره ما را وادار میکند از نو بیندیشیم. اندیشهای که از نقد میگریزد، پیش از آنکه دیگری آن را شکست دهد، خود امکان رشد خویش را از میان برده است. حقیقت، نه در امنیت یقین، بلکه در مخاطره پرسش زنده میماند.
پستهای تلگرام — تبارشناسی کتاب
فردریک چارلز بیزر(Frederick C Beiser)، ( ۱۹۴۹ - ) فیلسوف آمریکایی و استاد فلسفه در دانشگاه سیراکیوز است. وی از برجستهترین محققان انگلیسیزبان ایدهآلیسم آلمانی است. @tabarshenasi_ketabروزگارزدگی: بدبینی در فلسفهی آلمان فردریک بیزر ( بیسر) چاپ اصل کتاب ۲۰۱۶ترجمهی عرفان موسویان چاپ اول ترجمهی فارسی ۱۴۰۵ مرداد
سیروس رادمنش در گفتوجوی داریوش کیارسچاپ اول ۱۴۰۵ مرداد148 ص
این توصیههای راسل خیلی به درد ما ایرانیان میخورد. ویدئویی تکراری است اما بگذارید این توصیهها شعار شود. هر بار که میشنوم حس خوبی به من دست میدهد. @tabardhenasi_ketabتمام محققانی که این روزها با زاویهی خاص دربارهی ایران و شاهنامه تحقیق میکنند، بیش از هر زمان دیگری باید به این سخن راسل وفادار بمانند؛ در غیر این صورت تمام تحقیاتشان به زودی از دل تاریخ پاک خواهد شد و آیندگان بیتردید رسوایشان میکنند.پیام اول راسل به محققان است و پیام دوم او به سیاستمداران و البته دربارهی تحمل دیگری، هر دو پیام گویی برای امروز ایران است.
این توصیههای راسل خیلی به درد ما ایرانیان میخورد. ویدئویی تکراری است اما بگذارید این توصیهها شعار شود. هر بار که میشنوم حس خوبی به من دست میدهد. @tabardhenasi_ketab
رنه وِلِک (۲۲ اگوست ۱۹۰۳ در وین- ۱۱ نوامبر ۱۹۹۵ در همدن)، منتقد ادبی چکی-آمریکایی بود. او در وین متولد و بزرگ شده و به زبان چکی و آلمانی صحبت میکرد. وی قبل از عزیمت به تدریس در دانشکده اسلاوی و مطالعات اروپای شرقی (اکنون بخشی از کالج دانشگاه لندن) در سال ۱۹۳۵، ادبیات را در دانشگاه چارلز در پراگ تحصیل کرد و در بین زبان شناسان مدرسه پراگ نیز فعال بود. ولک یکی از بنیانگذاران روانشناسی موسیقی بود و در آلمان زندگی می کرد. قبل از سال ۱۹۳۹ ، ولک حدود ۶۰ مقاله را منتشر كرد كه همگی به زبان چكی نوشته شده بودند.رنه ولک افزون بر نظریهپردازی، منتقد و تاریخنگاری برجسته در عرصه مطالعات ادبی، تطبیقگری کمنظیر در عرصهی مطالعات ادبیات تطبیقی بهویژه در آمریکا نیز هست. او را پایهگذار مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی میدانند؛ مکتبی که ادبیات را پدیدهای جهانی و کلیتی در عرصهی تخیل هنری به شمار میآورد. رنه ولک برای ۲۶ سال، از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۲، رئیس کارگروه ادبیات تطبیقی دانشگاه ییل بود؛ از پایهگذاران مجلهی «ادبیات تطبیقی» و یکی از کسانی بود که در انتشار کتابنامهی ادبیات تطبیقی سهم فراوانی داشت.@tabarshenasi_ketab
