تبارشناسی تخیل عامهپسند در رمان پیرزاد رمان «چراغها را من خاموش میکنم» را میتوان از تبار همان ر…
انتشار: 2026/08/08 21:13 UTCدریافت: 2026/08/12 01:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/12 01:45 UTC
تبارشناسی تخیل عامهپسند در رمان پیرزاد رمان «چراغها را من خاموش میکنم» را میتوان از تبار همان رمانهای احساساتی و عامهپسند دانست، اما با یک جابهجایی مهم: در رمان زرد، عشق اغلب موضوعِ مستقیمِ تخیل و پناهگاه میل بود؛ در رمان پیرزاد، همان تخیل به درون…در رمانهای احساساتی و زرد دههی شصت، عشق آرمانی در قلمرو تخیل پناه میگرفت؛ خواننده میتوانست چیزی را در داستان تجربه کند که در واقعیت اجتماعی امکان یا مشروعیت بیان نداشت. در «بامداد خمار» فتانه حاجسیدجوادی، این تخیل یک گام دیگر برمیدارد: عشق آرمانی از قلمرو رؤیا به آزمون واقعیت کشیده میشود؛ عاشق شدن، انتخاب کردن و شکستن مرزهای طبقاتی و خانوادگی، دیگر فقط خیال نیست، بلکه به یک امکان عینی و سپس به پیامدهای واقعی آن تبدیل میشود.اگر رمان احساساتی تخیلِ عشق بود، بامداد خمار آزمونِ واقعیتِ آن تخیل است؛ و چراغها را من خاموش میکنم یک گام دیگر پیش میرود و پرسش را از «با چه کسی عاشق شوم؟» به «آیا میتوانم زندگی دیگری را تصور کنم؟» منتقل میکند.پس میتوان گفت: تخیلِ عاشقانه ابتدا پناهگاه تابوشکنی بود، سپس در «بامداد خمار» به تجربهی واقعیت نزدیک شد و در «چراغها را من خاموش میکنم» به خودآگاهی دربارهی امکانِ زندگیِ دیگر تبدیل شد.سینا جهاندیده@tabarshenasi_ketab
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — تبارشناسی کتاب
فردریک چارلز بیزر(Frederick C Beiser)، ( ۱۹۴۹ - ) فیلسوف آمریکایی و استاد فلسفه در دانشگاه سیراکیوز است. وی از برجستهترین محققان انگلیسیزبان ایدهآلیسم آلمانی است. @tabarshenasi_ketabروزگارزدگی: بدبینی در فلسفهی آلمان فردریک بیزر ( بیسر) چاپ اصل کتاب ۲۰۱۶ترجمهی عرفان موسویان چاپ اول ترجمهی فارسی ۱۴۰۵ مرداد
سیروس رادمنش در گفتوجوی داریوش کیارسچاپ اول ۱۴۰۵ مرداد148 ص
این توصیههای راسل خیلی به درد ما ایرانیان میخورد. ویدئویی تکراری است اما بگذارید این توصیهها شعار شود. هر بار که میشنوم حس خوبی به من دست میدهد. @tabardhenasi_ketabتمام محققانی که این روزها با زاویهی خاص دربارهی ایران و شاهنامه تحقیق میکنند، بیش از هر زمان دیگری باید به این سخن راسل وفادار بمانند؛ در غیر این صورت تمام تحقیاتشان به زودی از دل تاریخ پاک خواهد شد و آیندگان بیتردید رسوایشان میکنند.پیام اول راسل به محققان است و پیام دوم او به سیاستمداران و البته دربارهی تحمل دیگری، هر دو پیام گویی برای امروز ایران است.
این توصیههای راسل خیلی به درد ما ایرانیان میخورد. ویدئویی تکراری است اما بگذارید این توصیهها شعار شود. هر بار که میشنوم حس خوبی به من دست میدهد. @tabardhenasi_ketab
رنه وِلِک (۲۲ اگوست ۱۹۰۳ در وین- ۱۱ نوامبر ۱۹۹۵ در همدن)، منتقد ادبی چکی-آمریکایی بود. او در وین متولد و بزرگ شده و به زبان چکی و آلمانی صحبت میکرد. وی قبل از عزیمت به تدریس در دانشکده اسلاوی و مطالعات اروپای شرقی (اکنون بخشی از کالج دانشگاه لندن) در سال ۱۹۳۵، ادبیات را در دانشگاه چارلز در پراگ تحصیل کرد و در بین زبان شناسان مدرسه پراگ نیز فعال بود. ولک یکی از بنیانگذاران روانشناسی موسیقی بود و در آلمان زندگی می کرد. قبل از سال ۱۹۳۹ ، ولک حدود ۶۰ مقاله را منتشر كرد كه همگی به زبان چكی نوشته شده بودند.رنه ولک افزون بر نظریهپردازی، منتقد و تاریخنگاری برجسته در عرصه مطالعات ادبی، تطبیقگری کمنظیر در عرصهی مطالعات ادبیات تطبیقی بهویژه در آمریکا نیز هست. او را پایهگذار مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی میدانند؛ مکتبی که ادبیات را پدیدهای جهانی و کلیتی در عرصهی تخیل هنری به شمار میآورد. رنه ولک برای ۲۶ سال، از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۲، رئیس کارگروه ادبیات تطبیقی دانشگاه ییل بود؛ از پایهگذاران مجلهی «ادبیات تطبیقی» و یکی از کسانی بود که در انتشار کتابنامهی ادبیات تطبیقی سهم فراوانی داشت.@tabarshenasi_ketab
