وقتی جمهوری اسلامی به خودش هم رحم نمیکند!ماجرای کسانی که به خودشان رحم نمیکنند.✍️ نوشتۀ قلم کاوها…
انتشار: 2026/08/27 16:58 UTCدریافت: 2026/08/27 17:20 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/27 17:20 UTC
وقتی جمهوری اسلامی به خودش هم رحم نمیکند!ماجرای کسانی که به خودشان رحم نمیکنند.✍️ نوشتۀ قلم کاوهاز دوستی پرسیدم: چرا هر بار و با جدیت به رانندگان تاکسی اینترنتی که کولر روشن نمیکنند، امتیاز منفی میدهی؟ آیا هیچ احساس دلسوزی و ترحمی برایشان نمیکنی؟پاسخش جالب بود. گفت: «من برای هیچ مورد منفیای امتیاز بد نمیدهم، جز کولر.»پرسیدم: چرا؟گفت: «چون ترحم بر کسانی که به خودشان رحم نمیکنند، عین ظلم است.»توضیحش هم ساده بود؛ مسافر مدت محدودی زیر تیغ آفتاب و در گرمای غیرقابل تحمل داخل تاکسی مینشیند و از روشن نبودن کولر رنج میبرد؛ اما راننده ساعتها در همین گرما کار میکند و وقتی برای خودش کولر روشن نمیکند، چگونه میتوان انتظار داشت برای مسافرش دلسوزی کند؟حکایت جمهوری اسلامی و تنگه هرمز نیز کموبیش همین است. در ماجرای بستن تنگه هرمز، متأسفانه سرنوشت ایران نیز بیش از هر زمان دیگری با سرنوشت این حاکمیت گره خورده است؛ زیرا جمهوری اسلامی در حال از بین بردن یکی از مهمترین برگهای قدرت خود است. تنگه هرمز فقط یک آبراه نیست؛ یک اهرم استراتژیک برای ایران است که جمهوری اسلامی سالها از وابستگی جهان به آن، بهعنوان ابزار فشار استفاده کرده است. اما ظاهراً حاکمان جمهوری اسلامی یک اصل ساده را فراموش کردهاند: وقتی یک مسیر را ناامن و غیرقابلاعتماد میکنی، دیگران برای پیدا کردن مسیر جایگزین تلاش خواهند کرد.کشورهای حاشیه خلیج فارس سالهاست میدانند که وابستگی به تنگه هرمز یک نقطه آسیبپذیر است. آنها به دریای عمان، دریای عرب و دریای سرخ دسترسی دارند و برخی نیز مسیرهای خط لوله و حملونقل جایگزین در اختیار دارند؛ اما تا زمانی که هرمز مسیری نسبتاً امن و قابلاعتماد بود، دلیلی برای پرداخت هزینههای سنگین ایجاد مسیرهای جایگزین وجود نداشت. جمهوری اسلامی با تهدید و بستن تنگه، خودش این انگیزه را ایجاد کرد.این شاید بزرگترین اشتباه استراتژیک جمهوری اسلامی در ماجرای تنگه هرمز باشد؛ اینکه تصور کند اهمیت هرمز یک امر ابدی و تغییرناپذیر است. خیر. اهمیت یک مسیر اقتصادی تا زمانی پابرجاست که استفاده از آن، از گزینههای دیگر کمهزینهتر، امنتر و مطمئنتر باشد. اگر کشورهای منطقه برای انتقال صادرات و تجارت خود مسیرهای جایگزین ایجاد کنند، دیگر حتی باز شدن تنگه هرمز نیز به معنای بازگشت همهچیز به نقطه اول نخواهد بود؛ چون اعتماد از بین رفته است.این نکته بسیار مهم است. ممکن است جمهوری اسلامی فردا صبح تنگه هرمز را باز کند و اعلام کند که همهچیز به شرایط پیش از جنگ بازگشته است؛ اما آیا کشوری که یک بار فهمیده ممکن است تجارت و اقتصادش با تصمیم یک حکومت متوقف شود، دوباره با خیال راحت تمام تخممرغهایش را در همان سبد خواهد گذاشت؟ بعید است.در واقع جمهوری اسلامی با بستن هرمز، ممکن است همان چیزی را از بین ببرد که سالها بهعنوان یکی از مهمترین برگهای قدرت خود در اختیار داشت: وابستگی دیگران به این آبراه. این یعنی خودزنی. حکومتی که میتوانست از موقعیت جغرافیایی ایران بهعنوان یک فرصت تاریخی برای تبدیل شدن کشور به مرکز ترانزیت منطقه استفاده کند، کاری کرده است که کشورهای منطقه به فکر راههایی برای دور زدن ایران بیفتند. این فقط یک شکست اقتصادی نیست؛ یک شکست ژئوپلیتیکی است.ایران میتوانست پل ارتباطی شرق و غرب باشد؛ میتوانست از موقعیت جغرافیایی خود درآمد، سرمایهگذاری و نفوذ سیاسی به دست آورد. اما جمهوری اسلامی بهجای تبدیل این موقعیت به فرصت، آن را به ابزار تهدید تبدیل کرده و حالا دیگران را به سمت یافتن راهی برای بینیاز شدن از آن سوق داده است.و این همان جایی است که باید پرسش بزرگتری را مطرح کرد؛ پرسشی که اصلاحطلبان، گذارطلبان، چپها و همه گروهها و افرادی که سالها با براندازی و مبارزه جدی با جمهوری اسلامی مخالفت کردهاند، باید به آن پاسخ دهند:اگر یک حاکمیت نهتنها به مردم و منافع ملی رحم نمیکند، بلکه حتی به مهمترین برگهای قدرت خودش نیز رحم نمیکند؛ اگر برای حفظ خود حاضر است اقتصاد کشور، جایگاه منطقهای ایران و حتی مزیتهای ژئوپلیتیکی کشور را هزینه کند، آیا واقعاً میتوان با چنین حاکمیتی به امید اصلاح، کنار آمد؟ آیا «اصلاح»، «مذاکره»، «گذار» و «کنار آمدن» زمانی معنا دارد که طرف مقابل اساساً منافع بلندمدت کشور را بر بقای خود مقدم نمیداند؟و شاید مهمتر از همه:آیا کنار آمدن با حکومتی که به خودش رحم نمیکند، در محاسبات میهنی، اخلاقی و انسانی، واقعاً فضیلت است؟شاید پاسخ همان جمله ساده دوست من باشد:ترحم بر کسانی که به خودشان رحم نمیکنند، عین ظلم است.و این بار، کسی که قرار است هزینه این ترحم را بپردازد، نه یک مسافر در تاکسی داغ، بلکه ایران است.#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane
