چرا اکبر عبدی در دوران سالخوردگی اش به حاشیه رفت ؟روزنامه ایران : چرا در سینمای ایران، بازیگری با ا…

روزنامه جمهوری اسلامی: موفق شدن در برابر آمریکا بستگی به ایجاد رضایت در مردم دارد؛ همه مردم نه آنهایی که طرفدار نظام‌اندروزنامه جمهوری‌اسلامی:بالاتر از آمادگی دفاعی که البته همیشه لازم است  تأمین رضایت مردم است. رضایت مردم بزرگ‌ترین، کارآمدترین و بادوام‌ترین سلاح برای مقابله با تهاجم دشمن است. نه فقط تهاجم را دفع می‌کند بلکه بازدارنده است و زمینه طمع دشمن به آب و خاک و ثروت‌های کشور و امنیت و استقلال و سیادت ملت را از بین می‌برد.عنوان مردم را نیز نباید در دایره‌ای محدود تعریف کرد. راضی نگهداشتن بخشی از مردم که با مسئولین همراهند، چیزی نیست که بتوان به آن قانع شد. مسئولان باید هنر جذب آن دسته از مردم را داشته باشند که یا همراه نیستند یا اعتراض دارند و یا بی‌تفاوتند. عملکردها نباید طوری باشند که این سه دسته را به حال خودشان رها کنند و یا زمینه را برای تکثیرشان فراهم نمایند. مسئولان باید با رفتار قانونی و اخلاقیشان راه را برای جذب این مجموعه نیز فراهم کنند تا بتوانند رضایت عامه مردم را جلب نمایند. با رضایت عامه مردم است که می‌توان جنگ نرم را خنثی و خطر جنگ سخت را برطرف کرد.@jenewspaper

🔶پرسش روزنامه خراسان: آقای مرعشی! یک عده می‌خواهند شهید شوند و عده‌ای دیگر می‌خواهند زندگی کنند؟✍خراسان نوشت:🔴سیدحسین مرعشی، دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ایران ازفعالان اصلاح طلب که هر چند وقت یک‌بارحاشیه ای به همراه دارد ، در جدید ترین مصاحبه‌ با یکی از رسانه های اصلاح طلب اظهارات قابل تاملی داشته که عصاره آن به تأسی از مسلک هم‌جناحی او یعنی محمدجواد ظریف، ساختن دوگانه‌ای کاذب است؛ دوگانه‌سازی بین «زندگی» و «مقاومت».🔴در حقیقت مرعشی تلاش دارد به گونه‌ای صورت‌بندی کند که گویی یک دسته می‌خواهند شهید شوند و یک دسته می‌خواهند زندگی کنند! این فهم کج و معوج، عملا زندگی را در برابر مقاومت قرار داده تا بتواند از مقدمات غلط، نتیجه مطلوب و البته ناصواب خود را به دست بیاورد.🔴در واقع آنچه که مرعشی و امثال وی درک نمی‌کنند این است که نظام بین‌الملل، آن دنیای تخیلی لیبرالیستی و صلح‌طلبانه اصلاح‌طلبان نیست بلکه جهانی پر از مخاطره است که برای بقا چاره‌ای جز تولید قدرت و مقاومت در برابر بازیگران امپریالیستی آن همانند آمریکا نیست.🇮🇷 @khorasanonlinenews

واکنش طناز طباطبایی به قیمت‌گذاری ۵ میلیون تومانی تئاتر «آرش» | توضیح روابط عمومی کافی نبودجنجال قیمت‌گذاری بلیت‌های تئاتر-ارکسترال «آرش» با واکنش‌های گسترده‌ای روبه‌رو شده است. اگرچه روابط عمومی پروژه اعلام کرد که بلیت‌ها در ۹ سطح قیمتی از ۹۹۰ هزار تومان تا ۴ میلیون و ۹۸۰ هزار تومان عرضه می‌شوند، اما این توضیحات برای بسیاری از مخاطبان و رسانه‌ها کافی نبود. منتقدان معتقدند معرفی بالاترین رقم به عنوان قیمت اصلی، تصویری ناقص از واقعیت فروش این اثر هنری ارائه می‌دهد.طناز طباطبایی به‌عنوان یکی از بازیگران این نمایش، در واکنش به اعتراضات مردمی اعلام کرد که عوامل اثر صدای مخاطبان را شنیده‌اند و اصلاحاتی در راه خواهد بود. اجرای همزمان نمایش‌های پرهزینه با موضوعات اساطیری مانند «آرش»، «سیاوش» و «پسران فریدون» با حضور چهره‌های سینمایی، پرسش‌هایی را درباره نحوه توزیع درآمد و عدالت در دسترسی به این آثار برانگیخته است.🎭 در فیلمزی بخوانید🆔 @Thefilmzi

‌ویزیتورها حذف می‌شوند؟ رئیس انجمن پخش پاسخ دادرئیس انجمن ملی صنعت پخش ایران با اشاره به پایان تدریجی فروش سنتی و تغییر مدل‌های توزیع، گفت: آینده صنعت پخش دیگر بر پایه انبار، ناوگان و ویزیتورهای سنتی نخواهد بود و شرکت‌های پخش برای بقا ناگزیرند به سمت داده‌محوری و استفاده از هوش مصنوعی حرکت کنند.isna.ir/xdWWHc@isnaeco

روزنامه ایران هم از بلیط پنج میلیون تومانی یک نمایش انتقاد کردبلیت پنج میلیون تومانی با چه متر و معیاری؟اکنون قیمت بلیت پنج میلیون تومانی نمایش «سیاوش» همه نگاه ها را به سوی خود جلب کرده . خبر، در ظاهر ساده است: بلیت یک نمایش تئاتری به حدود پنج میلیون تومان رسیده است. اما مساله فقط قیمت یک بلیت نیست. وقتی بلیت تئاتر به چنین عددی می رسد، پرسش طبیعی این است که این قیمت چگونه محاسبه شده است؟ هزینه تولید چقدر است؟ چه تعداد اجرا برای پروژه پیش بینی شده؟ ظرفیت سالن چقدر است؟ دستمزد بازیگران و عوامل اصلی چه میزان است؟ اجاره سالن، دکور، موسیقی، تبلیغات و تجهیزات چقدر هزینه برداشته اند؟ و نهایتا پروژه برای بازگشت سرمایه به چه میزان فروش نیاز دارد؟در مورد «پسران فریدون» دست کم اعداد اعلام شده برای بلیت روشن است: پیش فروش با قیمت هایی از 550 هزار تومان تا یک میلیون و 400 هزار تومان آغاز شده است. این رقم نیز در مقایسه با اجرای قبلی تالار وحدت، «خون بس»، که بلیت هایش بین 650 تا 780 هزار تومان بوده، قابل توجه است.

به بهانه تعطیلی موقت سینما قدسچراغ هایی که نباید خاموش شوند رضا صائمی در ایران نوشت : خبر تعطیلی موقت سینما قدس، اگرچه در ظاهر تنها یک خبر مدیریتی است، اما در لایه های عمیق تر، هشداری درباره سرنوشت حافظه فرهنگی شهری است که هر روز بخشی از خاطراتش را از دست می دهد. سینما قدس فقط یک سالن نمایش فیلم نیست، بخشی از تاریخ زیسته چند نسل از مخاطبانی است که عشق به سینما را روی صندلی های همین سالن تجربه کرده اند. سینماهای قدیمی را نباید فقط با معیار سود و زیان اقتصادی سنجید. آنها تقریبا همان نقشی را در فرهنگ شهری دارند که بناهای تاریخی در معماری یک شهر. همان گونه که هیچ کس به بهانه فرسودگی، یک بنای تاریخی را رها نمی کند، نباید اجازه داد سینماهای ریشه دار نیز قربانی بی توجهی، تغییرات مدیریتی یا مشکلات مقطعی شوند.تعطیلی سینما قدس، حتی اگر موقتی باشد، یادآور این واقعیت است که سرمایه های فرهنگی بیش از آنکه با بمباران و چالش های بیرونی آسیب ببینند، از فرسایش تدریجی، بی برنامگی و فقدان نگاه فرهنگی لطمه می خورند. گاهی یک استعفا، چند نیروی خدماتی یا یک خلا مدیریتی، سرنوشت سالنی را معلق می کند که دهه ها میزبان خاطرات مردم بوده است. این همان نقطه ای است که ضرورت سیاست گذاری فرهنگی خود را نشان می دهد؛ جایی که حفظ یک سینما، تنها حفظ یک کسب وکار نیست، بلکه پاسداری از بخشی از حافظه جمعی جامعه است.شهر بدون سینماهای قدیمی، شبیه انسانی است که آلبوم عکس های کودکی اش را گم کرده باشد. شاید زندگی ادامه پیدا کند، اما بخشی از هویت و خاطره از میان رفته است. هر سینمای قدیمی، روایتگر دوره ای از تاریخ اجتماعی، سلیقه هنری و زیست فرهنگی مردم است، جایی که فیلم های ماندگار دیده شده و نسل های مختلف، تجربه ای مشترک از تماشای سینما را با هم زیسته اند.در روزگاری که پرده های کوچک تلفن همراه جای پرده های بزرگ سینما را تنگ کرده اند، حفظ سینماهای نوستالژیک اهمیتی دوچندان پیدا می کند. این سالن ها تنها محل نمایش فیلم نیستند؛ آنها تجربه تماشای جمعی، حس تعلق به شهر و پیوند میان گذشته و امروز را زنده نگه می دارند. اگر این حلقه گسسته شود، چیزی بیش از یک ساختمان تعطیل خواهد شد. سینما قدس امروز بیش از آنکه به یک مدیر جدید نیاز داشته باشد، به یک نگاه جدید نیاز دارد؛ نگاهی که سینما را صرفا مترمربعی از ملک و ترازنامه ای از درآمد و هزینه نبیند، بلکه آن را بخشی از سرمایه نمادین شهر بداند؛ سرمایه ای که بازتولید آن ممکن نیست و اگر از دست برود، تنها حسرتش برای نسل های بعد باقی خواهد ماند.