7️⃣1️⃣امام شیخ ابوالحسین بن سمعون بغدادی(۳۰۰ - ۳۸۷ هجری) او محمد بن احمد بن سمعون، کنیهاش ابوالحسی…
انتشار: 2026/07/12 08:33 UTC
7️⃣1️⃣امام شیخ ابوالحسین بن سمعون بغدادی(۳۰۰ - ۳۸۷ هجری) او محمد بن احمد بن سمعون، کنیهاش ابوالحسین، از مشایخ بغدادی بود. در علوم اهل تصوف، زبانی فصیح و بلندمرتبه داشت و به استادی خاص منتسب نبود. او سخنگوی برجستهی زمانه و مرجع امور ظاهریِ آداب بود و به استوارترین مذاهب گرایش داشت. در آن دوران، پیشوای متکلمان در این زمینه (وعظ و تصوف) به شمار میرفت.(1)حافظ خطیب بغدادی گفته است: «محمد بن احمد بن اسماعیل بن عَنَبْس بن اسماعیل، ملقب به ابوالحسین، واعظ و مشهور به ابن سمعون بود. او یگانهی زمان و بیهمتای عصر خویش در سخن گفتن از علم خواطر و اشارات (معانی باطنی) و فن وعظ بود. مردم حکمتهایش را گرد میآوردند و سخنانش را حفظ میکردند.»(2)قاضی ابوبکر اشعری و امام ابوحامد (احتمالاً غزالی) هرگاه نزد او میآمدند، دست ابن سمعون را میبوسیدند. قاضی ابوبکر میگفت: «گاه به دلیل لطافت و عمق کلامش، بخشی از سخنانش بر من پوشیده میمانَد.»(3)امام ابنکثیر نیز گفته است: «او واعظی پارسا و از جمله علما و صلحا بود. به وی "سخنگوی حکمت" میگفتند. از ابوبکر بن داود و همطرازان او روایت نقل میکرد. در وعظ و نیز در تدقیق و ظرافتکاریِ امور معاملات (رفتار و سلوک)، دستی توانا داشت و کرامات و مکاشفات (رموز غیبی) برایش رخ میداد.»(4)در مورد انتساب او به اشاعره، ابن عساکر او را در طبقهی اول (پایهگذاران و بزرگان اولیه) این مکتب ذکر کرده است.(5)[1]👈تبيين الكذب المفتري،200[2]👈تأريخ بغداد،2/95[3]👈تأريخ دمشق،12/51[4]👈البداية و النهاية،11/370[5]👈تبيين الكذب المفتري،200