تهش همه تقصیرا افتاد گردنِ من.تهش گفتی:حالو روز همه به ارادهی من بستگی داره.تهش من موندم و غمِ اس…
انتشار: 2026/07/30 20:32 UTCدریافت: 2026/08/09 03:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 03:00 UTC
تهش همه تقصیرا افتاد گردنِ من.تهش گفتی:حالو روز همه به ارادهی من بستگی داره.تهش من موندم و غمِ استخون سوزی که شبانهروز همراهمه.تهش من موندم تو جنگی که واسه برنده شدن واسه چیزایی که فقط من خرابشون نکردم جز خستگی و خستگی و خستگی چیزی عایدم نشد.تهش نه چیزی از دلتنگیم کم شده،نه از فکر و خیالم.تهش شدم آدم بده و ناشکره که خوشی زده زیر دلش و فیلش یادِ هندستون کرده امّا بی انصافا حتّی یه بار،یه نفر نبود که بپرسه:خوبی؟
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — زنده به گور
کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدمها مسئله خیلی حادی نیست. اما «میزانش» خیلی مهمه.اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا میکنه.
من تمامِ «ترین»های جهان بودم. غمگینترین، تنهاترین، دلتنگترین، خستهترین، بیپناهترین، بیقرارترین، دلگیرترین، جاماندهترین.
دلم برای دیدن ذوق کردنهام وقتی گوشهی چشمهام چروک میشد تنگ شده.
قلبم قلنج کرده.
کل شب،کلِ کلِ شب یعنی هربار بیدارشدم و دوباره خوابم برد،خوابتو دیدم.یه درام طولانی.از من حتّی یه خوابِ راحتو گرفتی.اینم بمونه….
حرف زدن باهات یه پاکت سیگار بود.