اشعار امیرحسین دیبایی pinned a photo

تا برزخِ انتخاب‌ها خواهی‌رفت بیدار به عمقِ خواب‌ها خواهی‌رفتاز لحظهٔ آب‌گیریِ سدِ سکوت:خاموش به‌زیرِ آب‌ها خواهی‌رفت...□ امیرحسین دیبایی@amir1972diba

● سیّدای نسفی○ سدهٔ یازدهمشوقِ تو، مست کرده چُنان اهلِ باغ را:کافتاده،گُل به یک‌طرف و بو به یک‌طرف@amir1972diba

‌خاطره‌ها شاید سوختی باشد که مردم برای زنده ماندن می‌سوزانند...📗پس از تاریکی#هاروکی_موراکامی@bookhapdf

اشعار امیرحسین دیبایی pinned «✔️ مربّیِ پرواز... از خوابی ممتدّ و مرگبار، جان به‌در بردم... آن بالاها خوابم برده‌بود؛ مهارِ اوضاع، از کفم خارج شده‌بود چه‌کسی از خوابم پراند؟ دقیق، یادم نیست... بعد دیدم چرخ‌ها باز نمی"شوند"؛ (از آن مواردِ خاص که برای جمع‌بستنِ یک شیء[چرخ] جرأت نمی‌کنی…»

✔️ مربّیِ پرواز...از خوابی ممتدّ و مرگبار، جان به‌در بردم...آن بالاها خوابم برده‌بود؛مهارِ اوضاع، از کفم خارج شده‌بودچه‌کسی از خوابم پراند؟ دقیق، یادم نیست...بعد دیدم چرخ‌ها باز نمی"شوند"؛(از آن مواردِ خاص که برای جمع‌بستنِ یک شیء[چرخ] جرأت نمی‌کنی فعلِ مفرد به‌کار ببری؛هرچه‌باشد، پایِ مرگ و زندگی، در میان است؛شاید به "چرخ" بَربخورد!)القصّه...با برج مردادنه! برج مراقبتنه! با مراقبت‌های ویژه، تماس گرفتم؛همه، کف کرده‌بودند...سریع، کف، تزریق شد روی باند؛فرودِ بدی نبود؛همه، دست‌به‌دستِ هم دادند و قضیّه، جمع شد.مسافرانِ پرواز، کف می‌زدند برایم؛صدای کف‌زدن‌ِ پدرم را بینِ آن‌همه دست، شناختم؛کف‌زدنش نیز امضای مخصوص به‌خود، داشت...با کمکِ اطرافیان، از کابینِ تختم، پایین آمدمپروازِ غریبی بود...گفتم: مرا به نزدیک‌ترین آیینه برسانید!مَردی در آیینه:درست، چشم‌درچشم،خِطاب به من گفت:کاپیتان! عمرت به دنیا بود هاااااااا...آیینه را بخار گرفت؛صدایی از پشتِ پردهٔ بخار، زمزمه کرد:"حالا اون دستا کجاست...؟اون دوتا دستای خوب..."☆یادِ دست‌زدن‌های پدرم افتادم...■ امیرحسین دیبایی@amir1972diba☆ داخل گیومه: از جناب اردلان سرفراز