☝️☝️☝️

✨📢 جلسه ۲۲ شرح مثنوی معنوی استاد دکتر اسماعیل #منصوری لاریجانی🔷هوشمندی عالم (۳)🔷تمام ذرات و پدیده‌های هستی، اگرچه در ظاهر صامت به نظر می‌رسند، اما در حقیقت آگاه و هوشمندند و خداوند در مقابله با دشمنانش، از تمامی این پدیده‌ها بهره می‌گیرد.🔷همه موجودات عالم در تسبیح و ذکر مداوم پروردگارند؛ هرچند ما این حقیقت را درک نمی‌کنیم، اما اولیای الهی بر نطق آب، باد و گل واقف‌اند. هر پدیده‌ای ندایی دارد و با دیگران سخن می‌گوید، اما شرطِ شنیدن این نجواها، «محرم» بودن است.🔷گوشی که به گناه آلوده شده یا قلبی که غیر از خدا را در خود جای داده باشد، نسبت به اسرار عالم «نامحرم» است. ⬅️محرم کسی است که حقیقتاً بنده خدا باشد، نظام هستی را بپذیرد و در برابر حق تسلیم شود. تنها زمانی که انسان به خدا نزدیک شود، نغمات پنهان طبیعت را خواهد شنید.🔷باید پنبه‌های غفلت و وسواس را از گوش‌ها بیرون کشی تا نغمه‌ی عالم را بشنوی و چشم‌ها را از غبار گناه بشویی تا سراسر غیب را ببینی.⏱ مدت زمان: ۳ دقیقه و ۵۰ ثانیه t.me/Analhaghhoo

✨عشق، همیشه یه جای دیگه می‌بردت 🕯️قاعده‌ی دوازدهم از چهل قاعده‌ی شمس تبریزی:❤️عشق، یه سفره.چه بخوای چه نخوای، عوضت می‌کنه؛از سر تا پا، دگرگون می‌شی.هیچ‌کس پا تو این راه نمی‌ذارهو همون آدم قبلی نمی‌مونه. 🤍تو تا حالا یه عشق داشتی که کاملاً عوضت کرده باشه؟.

✨🎼 موسیقی بی کلام عشق آوازِ قلب است.آوازی از پنهانی ترین لایه های وجود انسان که حتماً باید متولد شود،زیرا والاترین و قدرتمندترین قانون زندگی عشق است.عشق همانند نردبانی است که با آن می توانیم به بالاترین سطح آگاهی دست پیدا کنیممی توانیم متدین یا متشرع باشیم،اما تا عاشق نشویم، دگرگون نخواهیم شد.✨با عشق می توان آگاهی صید کرد. هر چه بیشتر به هستی عشق بورزی،آگاهی بیشتری به دست خواهی آورد و هر چه آگاهی بیشتری به دست آوری عاشق تر می شوی. این هستی، با عشق است که در های آگاهی را می گشاید. نفرت، دورکننده از آگاهی است. تو با عشق، همه چیز می شوی، و همه چیز، تو. و آنگاه معشوق را در همه جا خواهی دید. چه دیگر درون و بیرون برایت واحد گشته و دیوارهای دوئیّت فرو ریخته اند.

✨ممکن است گفتن «من خدا هستم» واقعاً متکبرانه و کفر آمیز به نظر برسد، اما واقعا آنچه کفر است و کفر آمیز به نظر میرسد، بیان این جمله است که بگوییم «من یک شخص هستم » زیرا با گفتن «من یک شخص هستم » آنچه در اینجا میگویید بیانگر این موضوع است که « تو موجودیت و وجودی مستقل داری »!شما میگویید وجودتان از خدا جداست و اگر عالم ما از وجود خدا جداست باید وجود خدا را محدود کرد! به تعبیر دیگر:گفتن من یک شخص هستم به معنای انکار وجود خداست و این کفر است.اگر وجود نا متناهی است؛پس ماهیت همه باید بی نهایت و نامتناهی باشد. اما اگر خود را موجودی مجزا، موقت ومتناهی بدانیم، وجود نامتناهی خدا را انکار و همچنین وجود خدا را انکار کردیم به همین دلیل است که گفتن «من خدا هستم » نشانه ی کفر و تکبر نیست، گفتن: من یک شخص هستم، تکبر است

✨ذکر پلی است از غفلت به حضور و از کثرت به وحدت

‍ ✨ذکر شریف #لا اله الا الله ✨ توجه به ذکر توحیدی فقط تکرار لفظ «لا إله إلا الله» نیست؛ بلکه حرکت دادنِ تمام توجه از «کثرت» به سوی «یکی» است.«لا إله» یعنی هرچه غیر اوست، معبود و تکیه‌گاه نهایی نیست؛و «إلا الله» یعنی دل در نهایت به یک حقیقت بازمی‌گردد: الله.شب‌زنده‌داری نیز در این مسیر جایگاه ویژه‌ای دارد؛ چون شب، زمانِ خلوت و کاهشِ هیاهوی بیرون است. قرآن می‌فرماید:«وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَكَ...»«و پاسی از شب را به تهجد و عبادت بپرداز...»(اسراء، ۷۹)و درباره اهل شب می‌فرماید:«كَانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ»«آنان اندکی از شب را می‌خوابیدند.»(ذاریات، ۱۷)🌙 توجه در ذکر چگونه باشد؟هنگام گفتن «لا إله إلا الله» لازم نیست ذهن را با زور خالی کنی. فقط هر بار که حواس پرت شد، آرام به معنا برگرد.«لا إله» → رها کردنِ وابستگی‌ها، ترس‌ها، خودنمایی‌ها و تکیه‌گاه‌های دروغین.«إلا الله» → بازگشت قلب به خدا.سکوت میان ذکر → حضور.تکرار ذکر → تربیتِ توجه.شب‌زنده‌داری → خلوتی برای شنیدن آنچه در هیاهوی روز شنیده نمی‌شود.در سلوک، مقصد این نیست که فقط زبان ذکر بگوید؛ بلکه کم‌کم باید دل ذاکر شود و در مرحله‌ای عمیق‌تر، انسان به جایی برسد که حضور خدا را در همه لحظات زندگی فراموش نکند.شاید بتوان این مسیر را چنین خلاصه کرد:ذکر با زبان → توجه با ذهن → حضور با قلب → آرامش در توحید.⬅️و زیباتر اینکه شب را صرفاً زمانِ «زیاد ذکر گفتن» نبینی؛ گاهی چند دقیقه ذکرِ با حضور، از ساعت‌ها تکرارِ بی‌توجه عمیق‌تر است.اگر در شب‌زنده‌داری خوابت می‌آید یا بدن خسته است، به خودت فشار افراطی نیاور؛ سلوک، بیدار کردن قلب است، نه فرسوده کردن جسم.t.me/Analhaghhoo