الله عليه وسلم -: «من مات وليس في عنقه بيعة مات ميتة جاهلية»، ولكن فهمه لهذا الحديث أنه في حق من كا…
انتشار: 2026/06/23 20:10 UTC
الله عليه وسلم -: «من مات وليس في عنقه بيعة مات ميتة جاهلية»، ولكن فهمه لهذا الحديث أنه في حق من كان صالحاً للخلافة وأهلاً لها، وكان عن شورى المسلمين.وعدم مبايعة الحسين ليزيد كانت تعني عدم إعطاء الشرعية للحكم الأموي وهو أمر كان الأمويين يحرصون عليه أشد الحرص، وقد كتب يزيد إلى واليه في المدينة بأخذ البيعة من الحسين وابن عمر وابن الزبير، وأن يأخذهم بالشدة حتى يبايعوا، وفي نفس الوقت فإن عدم البيعة يسهل له حرية العمل السياسي، واتخاذ القرار الذي يراه مناسباً لمقاومة الحكم الأموي.المرحلة الثانية: وهي مرحلة العمل على مقاومة الحكم الأموي وطرح نفسه بديلاً للسلطة الأموية في دمشق، وهو ما يعبر عنها الفقهاء بالخروج على الإمام، وهنا لا بد من الإشارة إلى أن الحسين قد مكث في مكة بضعة أشهر قبل خروجه إلى العراق، فقد قدم إلى مكة في الثالث من شعبان سنة: 60هـ للهجرة، وخرج إلى العراق في الثامن من ذي الحجة من نفس السنة، وفي هذه الفترة كان - رضي الله عنه - يراسل أهل العراق، وتقدم إليه الوفود، حتى رأى أنه لا بد من مقاومة الظلم وإزالة المنكر وأن هذا أمر واجب عليه، وكانت شيعته بالعراق على اتصال به وتمت بينهم مراسلات، وقد وصل الحسين بن علي إلى قناعة راسخة، وبنى قراره السياسي على فتوى اقتنع بها في مقاومته للحكم الأموي، فهو يرى أن بني أمية لم يلتزموا حدود الله في الحكم، وخالفوا منهج رسول الله - صلى الله عليه وسلم - والخلفاء الراشدين، وبنى الحسين - رضي الله عنه - فتواه بتسلسل منطقي شرعي، فاستبداد بني أمية، والشك في كفاءة وعدالة يزيد، توجب عدم البيعة، والأمر بالمعروف والنهي عن المنكر واجب على علماء الأمة، ومن أكبر المنكر حكم بني أمية واستبدادهم، وبما أن الحسين ليس في عنقه بيعة، وهو أحد علماء الأمة وسادتها، فهو أحق الناس بتغيير هذا المنكر، وعلى ذلك فليس موقفه خروجاً على الإمام، بل هو تغيير المنكر، ومقاومة للباطل، وإعادة الحكم إلى مساره الإسلامي الصحيح، ومما يدل على حرص الحسين - رضي الله عنه - على أن تكون فتواه وتحركاته السياسية في مقاومته للحكم الأموي متماشية مع تعاليم الإسلام وقواعده، امتناعه عن البقاء في مكة عندما عزم على مقاومة يزيد حتى لا تستحل حرمتها وتكون مسرحاً للقتال وسفك الدماء، فيقول لابن عباس: لأن أقتل بمكان كذا وكذا أحب إلي من أن أقتل بمكة وتُستحل بي. رابعاً: عزم الحسين على الخروج إلى الكوفة بعد توافد الرسائل من زعماء الكوفة على الحسين - رضي الله عنه - والتي تطلب منه المسارعة في القدوم إليهم، ولما كان العدد مشجعاً أراد أن يطَّلع على حقيقة الأمر، فبعث ابن عمه مسلم بن عقيل بن أبي طالب؛ ليستجلي له حقيقة الخبر، ثم يكتب إليه بواقع الحال، فإن كان ما يقولون حقاً قدم عليهم، خرج مسلم بن عقيل بصحبة عبد الرحمن بن عبد الله الأرحبي، وقيس بن مسهر الصيداوي، وعمارة بن عبيد السلولي، فلما وصل مسلم المدينة أخذ معه دليلين، وفي الطريق إلى الكوفة تاهوا في البرية ومات أحد الدليلين عطشاً، وكتب مسلم إلى الحسين يستعفيه؛ وذلك بسبب إحساسه النفسي لمدى الصعوبات التي تنتظره في الكوفة، ولكن الحسين رفض طلبه، وأمره بمواصلة المسير نحو الكوفة. ولما وصل مسلم بن عقيل إلى الكوفة نزل عند المختار بن أبي عبيد في أول قدومه، فلما جاء ابن زياد، وتولى إمارة الكوفة، وأخذ يشدد على الناس انتقل مسلم عند هانئ بن عروة؛ وذلك خشية انكشاف أمره، ثم لمكانة هانئ وأهميته كأحد أعيان الكوفة، ولما بدا الشك يساور ابن زياد من هانئ بن عروة خشي مسلم بن عقيل على نفسه، وانتقل أخيراً ولفترة قصيرة جداً عند مسلم بن عوسجة الأسدي -أحد دعاة الشيعة-، ولما بلغ أهلَ الكوفة قدومُ مسلم بن عقيل قدموا إليه فبايعه اثنا عشر ألف، وتمت تلك المبايعة بصورة سرية مع حرص شديد. ولما تأكد لمسلم بن عقيل رغبة أهل الكوفة في الحسين وقدومه إليهم كتب إلى الحسين: أما بعد، فإن الرائد لا يكذب أهله، إن جميع أهل الكوفة معك، فأقبِلْ حين تنظر في كتابي، وهنا تأكد للحسين صدق نوايا أهل الكوفة، وأنه ليس عليهم إمام كما ذكروا من قبل، فلا بد في هذه الحالة أن يفي لهم بما وعدهم به، حين كتب إلى أهل الكوفة: وقد بعثت إليكم أخي وابن عمي وثقتي من أهل بيتي، وأمرته أن يكتب إليَّ بحالكم وأمركم ورأيكم، فإذا كتب إلي أنه قد أجمع رأي ملئكم وذوي الفضل والحجى منكم على مثل ما قدمت به رسلكم، وقرأته في كتبكم، أقدم عليكم -إن شاء الله-، فلما وصل إلى الحسين بن علي كتاب مسلم بن عقيل الذي طلب منه القدوم إلى الكوفة وأن الأمر مهيأ لقدومه، تجهز الحسين بن علي، وعزم على المضي إلى الكوفة بأهله وخاصته.
پستهای تلگرام — کانال دکتر جلال جلالی زاده
جلالیزاده: اگر طرح مجلس به قانون تبدیل شود، عملا کل ایران یک زندان بزرگ خواهد شد.جلال جلالیزاده هم به عنوان دیگر منتقد طرح مجلس در گفتوگو با «شرق»، ضمن هشدار نسبت به تداوم این رویه در بهارستان، آن را نشانهای نگرانکننده از غلبه نگاه امنیتی بر فرایند سیاستگذاری و تقنین و حرکت تدریجی فضای عمومی به سوی محدودیتهای فزاینده میداند؛ روندی که به باور او «میتواند پیامدهایی فراتر از متن یک طرح مشخص بر جامعه و سرمایه اجتماعی کشور بر جای بگذارد». نماینده مجلس ششم با اشاره به وضعیت دشوار کشور یقین دارد که «اگر نمایندگان مجلس خود را نمایندگان واقعی مردم بدانند و نسبت به مسائل جامعه احساس مسئولیت کنند، در چنین شرایطی که سایه ابربحرانهای اقتصادی و معیشت و نیز سایه جنگ احتمالی دوباره بر سر کشور و مردم سنگینی میکند، نباید طرحهایی را پیش ببرند که بهجای کاهش نگرانیها، بر دامنه دغدغههای اقشار فرهیخته، مدنی و سیاسی بیفزاید». از نگاه این استاد دانشگاه، «طرح مجلس را باید بیش از آنکه یک اقدام عادی تقنینی دانست، واجد نشانههایی از «محدودیت»، «ضدتوسعه» و «ضدپیشرفت» ارزیابی کرد؛ رویکردی که میتواند کشور را از مسیر توسعه و گشودگی اجتماعی دور کند و به یک نقطه بازگشتناپذیر و در عین حال غیرقابل مدیریت برساند». با چنین قرائتی، جلالیزاده متذکر میشود که «در صورت تبدیل چنین طرحی به قانون، فضای فعالیت حرفهای و مدنی میتواند بهشدت محدود شود و ذیل آن، اگر روزنامهنگار، استاد دانشگاه، پژوهشگر یا فعال سیاسی، حزبی و مدنی با عناوین کلی و اتهامهایی نظیر وابستگی به بیگانگان یا جاسوسی تحت فشار قرار گیرد، نتیجه چیزی جز گسترش خودسانسوری و عقبنشینی نیروهای اجتماعی از عرصه عمومی نخواهد بود». در همین چارچوب است که عضو حزب اتحاد ملت، تعبیر «ایران به یک زندان بزرگ تبدیل خواهد شد» را بهعنوان «هشدار اصلی» خود مطرح میکند؛ هشداری که البته باید آن را در چارچوب نگرانی از گسترش محدودیتهای قانونی و امنیتی فهم کرد. به تعبیر جلالیزاده، پرسش اساسی این است که حتی در صورت تبدیل به قانون و اجراییشدن چنین طرحی، «آیا ظرفیت جامعه برای پذیرش چنین محدودیتهایی وجود دارد و آیا تجربه تلخ دیماه ۱۴۰۴ و ۱۴۰۱ نشان نداده است که برخی سیاستهای محدودکننده، الزاما به نتیجه مورد انتظار سیاستگذاران منجر نمیشوند؟». ازاینرو جلالیزاده با ارجاع به تجربه برخی طرحهای اجتماعی و فرهنگی که با وجود تصویب، در مرحله اجرا با موانع و مقاومتهای مختلف روبهرو شدند، باور دارد که «حتی صرف تصویب قانون نمیتواند تضمینکننده موفقیت یک سیاست امنیتی غلط باشد». از منظر این فعال سیاسی، «فاصله میان قانونگذاری و واقعیت اجتماعی زمانی افزایش مییابد که تصمیمات تقنینی بدون توجه کافی به تحولات جامعه و مطالبات عمومی اتخاذ شوند».این مدرس دانشگاه همچنین احتمال میدهد که «چنین طرحهایی، حتی در سطح افکار عمومی و روابط خارجی، پیامدهای معکوس داشته باشند». زیرا به باورش، «در شرایطی که موضوع حقوق بشر و آزادیهای مدنی در داخل ایران در عرصه بینالمللی به شدت مورد توجه است، تصویب قوانین محدودکننده میتواند زمینهساز افزایش فشارهای سیاسی و تبلیغاتی علیه ایران شود و تصویری منفی از وضعیت حقوق و آزادیهای مدنی در کشور ارائه دهد». با این برداشت، جلالیزاده در نهایت، مسئله را فراتر از یک «طرح ساده نمایندگان یا یک تصمیم مقطعی» میبیند و آن را نشانهای از یک «نگرش سیاسی هزینهزا» میداند که به تعبیر وی، «با نیازهای امروز جامعه ایران همخوان نیست». از نگاه این فعال حزبی، «کشور برای عبور از بحرانهای موجود بیش از هر چیز به اعتماد عمومی، مشارکت اجتماعی و بهرهگیری از ظرفیت نخبگان نیاز دارد؛ بنابراین اگر سیاستگذاری به جای گشودن مسیر گفتوگو و مشارکت، به سمت حذف و محدودسازی پیش برود، ممکن است نتیجه نهایی نه افزایش ثبات، بلکه تشدید فرسایش سرمایه اجتماعی و مهاجرت نیروهای متخصص باشد». به همین دلیل، نماینده مجلس ششم خواستار بازنگری جدی در چنین رویکردهایی و پاسخگویی طراحان آن در برابر افکار عمومی است. مصاحبه باروزنامه ی شرق۱۴۰۵/۵/۲۸جلال جلالی زاده @drjalalizadeh60
پاککردن صورتمسئله «نفوذ»sharghdaily.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B1…
ادامه ی صفحه اولاین پرسش مهمتر است؛ زیرا هرکس مسلمان باشد نمی تواند برخلاف گفتار و رفتار حضرت عمل کند،زیرا پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم عزاداری را بیش از سه روز حرام دانسته است مگر برای زن در مرگ شوهر که می تواند تا چهار ماه وده روز سوگوار باشد، بنابراین یک مسلمان اگر مسلمان راستین ومتعهد باشد نمی تواند خلاف سنت پیامبر رفتار کند وخودرا از نعمت محشور بودن با او محروم کند، از سوی دیگر پیامبر اسلام با توجه به پیام وبرنامه وحضور دائمی ایشان در قلب ملیون ها نفر وتکرار نام ایشان به طور مستمر در اذان ونماز ودعا وصلوات وسخن رانی ها هرچند در ظاهر مثل همه ی انسان ها مرده است، اما در واقع زنده است ومرگ ورحلت برای ایشان معنا ندارد. وازاینجاست که در ماه مولود بیشتر عروسی ها انجام می شود وتا کنون کسی نگفته که چون عروسی در روز وفات پیامبر اسلام بوده بنابراین شوم است. پس نتیجه می گیریم که درهیچ ماهی ویا روزی چه وفات پیامبر ویا شهادت خلفا وائمه ودیگر اولیا وعلما عروسی وشادی کردن هیچ اشکال وایرادی ندارد واز نظر فقهی ودینی هیچ حکمی ندارد. اهلسنت منکر حزن و اندوه در رحلت پیامبر ﷺ نیستند.اما کاری نمی کنند که خداوند وپیامبر را ناخشنود نماید. منابع معتبر اسلامی نشان میدهند که اصحاب پیامبر از رحلت ایشان بهشدت اندوهگین شدند. حتی عمر بن خطاب رضیاللهعنه در لحظات نخست رحلت پیامبر، از شدت اندوه باور نمیکرد که پیامبر از دنیا رفته باشد و ابوبکر صدیق رضیاللهعنه با تلاوت آیه «وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ» مردم را به پذیرش واقعیت رحلت ایشان فراخواند.بنابراین، این تصور که اهلسنت نسبت به رحلت پیامبر بیتفاوتاند، درست نیست.اما نه همسران پیامبر ونه صحابه وتابعین هیچگاه در سالگرد رحلت ایشان هیچ مراسمی برگزار نکرده اند.پیامبر ﷺ برای نوحهگری، شیون، اعمال جاهلی و رفتارهایی که با صبر و رضایت به قضا و قدر الهی منافات دارد، نهیکرده است. اما ابراز شادی در روز تولد ایشان چیزی لازم واهتمام به آن موجب شادی روح حضرت است ،وهمین تطابق تولد ووفات شاید اراده ی خداوند باشد که روح وروان انسان ماتمزده در عروج به سوی عالم ملکوت ناتوان وضعیف است وبا روح شکفته وشاداب است که می توان مسیر کمال را طی نمود .روز تولد پیامبر وماه تولدش را گرامی می داریم وهرچند به نام او امروز خیانت های زیادی به بشریت می شود ،اما روح الهی او ازاین مدعیان دیانت که سنت را مهجور وبدعت را مجهور نموده اند بیزار ومتنفراست.هزاران درود بر روان پاکت ای پیامبر عدالت وآزادیجلال جلالی زاده @drjalalizadeh60
چرا مراسم میلاد آری؟ اما مراسم رحلت نه؟سؤالی که گاهی مطرح میشود این است که چرا بسیاری از اهلسنت در ماه ربیعالاول و به مناسبت ولادت پیامبر اسلام ﷺ مجالس مولودی و یادبود برگزار میکنند، اما در سالروز رحلت آن حضرت، مراسم عزاداری، سینهزنی، زنجیرزنی و پوشیدن لباس سیاه را جزو آیین دینی خود نمیدانند؟برای پاسخ به این پرسش، نخست باید میان احترام و محبت به پیامبر ﷺ از یکسو و شیوههای ابراز این محبت از سوی دیگر تفاوت گذاشت.۱_ولادت پیامبر ﷺ؛ بزرگترین نعمت الهی است.درباره تاریخ دقیق ولادت پیامبر اکرم ﷺ میان مورخان و عالمان اختلاف وجود دارد و ۱۲ ربیعالاول یکی از مشهورترین اقوال حتی بنا به روایت اصول کافی است؛ اما اصل ولادت آن حضرت در روز دوشنبه، بر اساس حدیث صحیح، مورد تأیید همه ی مسلمانان است. پیامبر ﷺ درباره روزه روز دوشنبه فرمودند که این روز، روزی است که در آن متولد شده و در آن مبعوث شده است.اما اهمیت ولادت پیامبر تنها در یک تاریخ یا یک روز خلاصه نمیشود. خداوند او را به عنوان «رحمةً للعالمین» فرستاد و با بعثت او فصل تازهای در تاریخ بشریت آغاز شد.پیامبر اسلام ﷺ جامعهای را که در گرداب شرک، تعصب، ظلم، جنگ، تبعیض و بیعدالتی گرفتار بود، به سوی توحید، عدالت، کرامت انسانی، علم، اخلاق و مسئولیت اجتماعی فراخواند. قرآن، انسان را از بندگی غیر خدا آزاد کرد و پیامبر ﷺ این پیام را در زندگی فردی و اجتماعی به مرحله عمل رساند.با بعثت پیامبر، ارزش انسان به قبیله، ثروت، قدرت و نژاد وابسته نماند. معیار برتری، تقوا و شایستگی اخلاقی معرفی شد. قرآن کریم میفرماید:«إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ»یعنی گرامیترین شما نزد خداوند، پرهیزکارترین شماست.پیامبر ﷺ با رفتار و سخنان خود بر حرمت انسان، حقوق زنان، حمایت از یتیمان، آزادی بندگان، رعایت حقوق همسایگان، عدالت در داوری، امانتداری، راستگویی، عفو، رحمت و مسئولیت اجتماعی تأکید کرد.از این منظر، یاد کردن از ولادت پیامبر ﷺ میتواند فرصتی برای شکرگزاری از نعمت بعثت، شناخت سیره، تجدید محبت با پیامبر و بازگشت به سنت او باشد.زیرا بنیان جامعه ی جاهلی فروریخت وکاخ های مستبدان وطاغوت ها منهدم شد زنان از زنده به گور شدن وکالای تجاری وحقارت آزاد شدند وبرده ها از یوغ بردگی رها گشتند.بشریت زنجیرهای اسارت را پاره کرد وازبت پرستی وپرستش چوب وسنگ ومرده نجات یافتند .فضائل اخلاقی مانند عدالت وصداقت وعفت وشجاعت برجسته شد وآنچه که یک انسان کامل دارا می باشد معرفی شد بنابراین از باب تحدث به نعمت الهی وقدرشناسی ونمک شناسی بر هر انسان مسلمان لازم است در روز تولد حضرت شادی نماید وبا انجام عبادت وسخنرانی وبخشش وصدقه واقتدا به حضرت والگو قرار دادن ایشان تلاش نماید سنت حضرت را جزو برنامه های روزانه ی خود قرار دهد. آیا برگزاری مولودی بدعت و حرام است؟در میان عالمان اهلسنت درباره حکم برگزاری مراسم مولودی اختلاف نظر وجود دارد. برخی آن را به دلیل اینکه چنین مراسمی با این شکل و عنوان در زمان پیامبر ﷺ و صحابه برگزار نمیشده، بدعت میدانند؛ در مقابل، گروهی از عالمان اهلسنت بر این باورند که اگر چنین مجلسی مشتمل بر امور حرام نباشد و هدف آن یادکرد از سیره و فضائل پیامبر، تلاوت قرآن، ذکر خدا، صلوات، صدقه و اطعام باشد، میتواند در چارچوب امور مباح و مستحب قرار گیرد.بنابراین نمیتوان با قاطعیت گفت که همه اهلسنت مولودی را «حرام» یا همه آنان آن را «سنت» میدانند. این مسئله، مانند بسیاری از مسائل فقهی، محل اختلاف است.بنابراین برگزاری جشن مولود نه بدعت است ونه حرام ،چون رسول خدا ازآن نهی ننموده ومی تواند مباح باشد واگر با ریا وتظاهر واسراف وتبذیر همراه نباشد وهمراه با ذکر شمائل حضرت وفداکاری صحابه وطرح مسائل مهم وسرنوشت ساز ویادآوری شعائر دینی باشد موثر وسازنده است. آنچه مسلم است این است که اگر مراسمی به نام پیامبر ﷺ برگزار شود، اما در آن اسراف، تبذیر، ریا، خودنمایی، غلو درباره شخصیت پیامبر، اختلاط نامناسب، موسیقی و رفتارهای خلاف شرع یا آزار دیگران وجود داشته باشد، نمیتوان آن اعمال را به نام محبت پیامبر توجیه کرد.در مقابل، اگر مجلسی به تلاوت قرآن، بیان سیره پیامبر، آموزش اخلاق نبوی، صلوات، دعا، صدقه، اطعام نیازمندان و یادآوری مسئولیت مسلمانان نسبت به سنت پیامبر اختصاص یابد، دستکم در میان بخشی از عالمان اهلسنت چنین کاری قابل پذیرش دانسته شده است.پس مهمتر از نام «مولودی»، محتوا و هدف آن است.حال چرا برای رحلت پیامبر ﷺ مراسم عزاداری برگزار نمیشود؟ادامه در صفحه بعدی
انتشار اسامی نمایندگان رای دهنده به لایحه جنجالی مقابله با نفوذ۱۸۳ نماینده مجلس عمدتا وابسته و یا نزدیک به جبهه پایداری و طیفهای رادیکال اصولگرا به کلیات لایحه مقابله با نفوذ رای دادهاند؛ لایحهای که بسیاری از بندها و جزئیات آن در تقابل جدی با آزادیها و حقوق مردم است. در این بین ظاهرا و دستکم ۷ نفر از بین نمایندگان استانهای غرب (کُرد) کشور هم در بین آنان دیده میشوند، که عبارتند از:۱- محمد قسیم عثمانی (بوکان)۲- حاکم ممکان (ارومیه)۳- شهین جهانگیری (ارومیه)۴- کمال حسینپور (پیرانشهر و سردشت)۵- سالار مرادی (سنندج، کامیاران و دیواندره)۶- علیرضا زندیان (بیجار)۷- وحید احمدی (هرسین)سهشنبه ۱۴۰۵.۵.۲۷
سلام علیکمشیخ علاءالدین نقشبندی در حاشیه اجازه نامه ای که ابن عمر قره داغی به ماموستا ملا عبدالکریم مدرس رحمه الله علیهم اجمعین داده، به زبان فارسی چنین نوشته است:بسمه سبحانه و تعالییا رب صل علی محمد و سلمجناب سعادت ندیم حبیبی و فرزندی ملا عبدالکریم، احسن الله احواله و مآله و اسعده الله و زاد فضله، که علوم شریفه را به زحمات کافیه تحصیل نموده و ختم کرده و الحمدلله به اجازه تدریس از استاد، مجاز شده، فقیر نیز محض میمنت و برکات و توفیق بر نشر شریعت و علوم شریفه، او را قبول و اجازه تدریس دادم و اجازه هم دادم که مکملین علوم را اجازه بدهد.خادم علما و فقراء نقشبندیه و قادریه علاء الدین العمر العثمانی