تصویر رهآورد سفر عمرهخادم یا رئیس؟🍃 کاملا درک میکنم که دستگاهی که میزبان این جمعیت رنگارنگ است با…
انتشار: 2026/07/22 01:38 UTC
تصویر رهآورد سفر عمرهخادم یا رئیس؟🍃 کاملا درک میکنم که دستگاهی که میزبان این جمعیت رنگارنگ است باید نظم و محدودیتهایی را برقرار کند تا هم امنیت را نگهدارد و هم رفت و آمد جمعیت را، و هم جلوی بعضی رفتارهای اغراق آمیز را بگیرد. مدیریت جمعیت از رشتههای تخصصی است و کشورها و سازمانها در این کار از مدلهای موفق دنیا استفاده میکنند. مثلا پلیس بریتانیا برای کنترل جمعیت در گذشته از مدلهای کنترل جمعیت استفاده شده توسط والت دیزنی استفاده میکرد. سازمان حج عربستان سعودی از شرکتهای بینالمللی مشاوره در زمینهٔ شبیهسازی استفاده میکند تا ازدحام جمعیت و نقاط غیر ایمن را پیشبینی کند. این را نیز درک میکنم که مسئولین مکانهای زیارتی و عبادی در مکه و مدینه خوش ندارند که بعضی از زیارتکنندگان اعمالی را انجام دهند که از دید ایشان بدعت و حرام است.🍃 با این حال ایشان خادم حرمیناند و نه رییس حرمین. حرمین متعلق به تمام مسلمانان است. حدود ۲۰ و اندی سال پیش همینجا بودم. در آن زمان رفتار شرطهها و نگهبانان حرمین با زیارتکنندگان گاه بسیار بیادبانه وخشن بود اما آزادی نسبی خوبی برقرار بود. این بار تجربۀ برعکسی داشتم. شرطهها و نگهبانان عموما با ادب و همدل بودند، اما قوانین و محدودیتها بیشتر شده بود.🍃 یک محدودیت را در عکس گوشۀ پایین سمت راست میبینید. آن راهرویی که در یادداشت پیشین نشان دادم که امکان دیدن ضریح پیامبر را فراهم میکند کلا به روی زنان بسته است. آرامگاه بقیع هم تقریبا تنها برای خالی نبودن عریضه باز بود و شرایط آن به گونهای بود که تقریبا امکان تامل و تفکر و زمزمه را نزدیک صفر میکرد. دیدار از بقیع در ساعاتی پس از نماز صبح و نماز عشاء امکان دارد. ورود زنان ممنوع است. اجازهٔ ایستادن نداری و باید از یک در وارد شده و از در دیگر خارج شوی. در این آرامگاه امام حسن مجتبی، امام سجاد، امام محمد باقر، امام جعفر صادق، بسیاری از زنان پیامبر، حلیمه دایۀ پیامبر، ابراهیم فرزند خردسال پیامبر، دختران او زینب، رقیه، ام کلثوم و به احتمال قوی حضرت فاطمه، عباس عموی پیامبر، فاطمه بنت اسد مادر حضرت علی، ام البنین مادر حضرت عباس، عثمان خلیفۀ سوم، مالک ابن انس و بسیاری از دیگر یاران و خویشان پیامبر مدفوناند. مسیر راه رفتن به گونهای طراحی شده است که بسیار دشوار است که حتی به کمک نقشههای راهنما بتوان یکی از این قبرها را پیدا کرد، چه رسد به اینکه در کنارشان تفکر و تعمقی کنی. جالب این بود که بیشتر زیارتکنندگان نیز به نظر تسلیم این قوانین بودند و انگار که شرطهها و نگهبانان را پلیس و رییس میدانستند و ایشان را مجری قانون الهی میدیدند.🍃 به نظرم تحمیل اینگونه محدودیتها به مرور احساس تعلق به بخشی از سنت دینی و آثار آن را از زیارتکنندگان میگیرد. چرا زنان گروه باید از مردانشان بپرسند که ضریح پیامبر و بقیع چگونه بود؟ چرا زائر نمیتواند آرامگاه انسانهای معروف تاریخ اسلام را به فرزندانش نشان دهد، و لَختی در کنار آنها از زندگیشان بگوید و زمانی را در سکوت و خلوت بگذراند (به طور خاص به امامان شیعه اشاره نمیکنم چون بحث فرقهٔ دینی نیست). این جدابی انداختن بین باورمندان و آثار دینی، مانند از بین بردن آثار تاریخی دیگر که قبلا از آن گفتم، بخشی از حافظۀ جمعی و احساس تعلق به این سنت تاریخی را که مربوط به هویت باورمندان است به تدریج کمرنگ میکند. باز هم میگویم که مشکلی با محدود کردن رفتار زیارتکنندگان برای ملاحظات مذهبی ندارم اما محروم کردن ایشان به این بهانه و یا به بهانۀ جنسیت به نظرم توجیه اخلاقی و دینی ندارد.#عمره@farhadshafti