شاخ و دم دارد یا ندارد؟ مهدی کوچک‌زاده از اعضای مجلس با اشاره به مخالفت دولت با "طرح مقابله با نفوذ…

بهمن بابازاده، روزنامه‌نگار موسیقی که به‌تازگی مصاحبه مفصلی با محسن نامجو داشته، در شبکه اجتماعی ایکس نوشته است که بلیت او «از هفته گذشته به درخواست خودش در استانبول رزرو شد» و «هیچ گفت‌وگو و مذاکره‌ای با هیچ مرجع و مقامی صورت نگرفته است.»محسن نامجو، خواننده و آهنگساز ایرانی مقیم آمریکا، می‌گوید که پس از حدود دو دهه زندگی در خارج از ایران، تصمیم گرفته است به ایران بازگردد.او با انتشار ویدیویی خطاب به هوادارانش از لغو کنسرت‌های پیش روی خود در آمریکا و کانادا خبر داده و گفته است که «در این مقطع از زندگی، بودن در وطن، در کنار خانواده و دوستان» برای او از ادامه فعالیت‌های موسیقی و فرهنگی مهم‌تر است.آقای نامجو در این ویدیو که صفحه اینستاگرام «بیلبورد فارسی» منتشر کرده، می‌گوید: «این ویدیو را شما زمانی مشاهده خواهید کرد که من یا در پرواز تهران هستم یا در خود خاک وطن.»او همچنین از «رسانه‌های اپوزیسیون» خارج ایران خواسته هر اتفاقی برایش در ایران افتاد، گزارشی در مورد او منتشر نکنند.بهمن بابازاده، روزنامه‌نگار موسیقی که به‌تازگی مصاحبه مفصلی با محسن نامجو داشته، در شبکه اجتماعی ایکس نوشته است که بلیت او «از هفته گذشته به درخواست خودش در استانبول رزرو شد» و «هیچ گفت‌وگو و مذاکره‌ای 🤥 با هیچ مرجع و مقامی صورت نگرفته است.» محسن نامجو، متولد ۱۳۵۴، در دهه ۱۳۸۰ از ایران خارج شد و فعالیت‌های خود در زمینه خوانندگی، نوازندگی و آهنگسازی را در خارج از کشور ادامه داد.او در سال ۱۳۸۸ و در حالی که خارج از ایران بود، به صورت غیابی از سوی دادگاهی در تهران به پنج سال حبس تعزیری محکوم شد. اتهام او در گزارش‌های آن زمان «توهین به مقدسات» در ارتباط با نحوه استفاده از آیاتی از قرآن در یکی از اجراهایش عنوان شده بود. آقای نامجو پیش‌تر گفته بود قصد توهین نداشته است.

خبر خوب اینکه محسن نامجو، خواننده، پس از ۲۰ سال به ایران بازگشتمنتظر برگشت عبدالکريم سروش و عطاءالله مهاجرانی و علی افشاری و خیلی‌های دیگه هم هستیم. @Garajetadayoni | گاراژ

🔻ارتش نپال دو هزار پرسنل نظامی را برای جستجوی مفقودین سیل عظیم در شمال این کشور مستقر کرده است. بر اساس آخرین آمار، تاکنون بیش از ۳۳۲ نفر در نپال جان خود را از دست داده‌اند و بیش از ۹۰۰ نفر مفقود شده‌اند که بسیاری از آنها گردشگر هستند.  ویدیوهایی که در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته شده‌اند، نشان می‌دهند که سیل عظیمی از مناطق پرجمعیت عبور کرده و مردم به مناطق مرتفع فرار کرده‌اند. تمام روستاها، به همراه جاده‌ها، پل‌ها و نیروگاه‌ها نابود شده‌اند. به گفته دانشمندان نپالی، سیل ممکن است در اثر ریزش یک یخچال طبیعی و سقوط آن به داخل رودخانه ایجاد شده باشد. مدیر مرکز مطالعات بلایای طبیعی در دانشگاه تریبهووان در نپال، اعلام کرده است که خطر وقوع «موج دوم وسوم»سیل امروز یا فردا وجود دارد. او گفت: «بارندگی شدید نیست، اما ممکن است رانش زمین رخ دهد.» او همچنین گفت که «تغییرات اقلیمی واقعا در اینجا در حال رخ دادن است.»bbc.in/3STmszn@BBCPersian

🔘عصر خواندن تمام شده استگزارش هشداردهنده شماره جدید آتلانتیک حاکی از آنست که جهان دارد وارد عصر پساسواد می‌شود و این پرسش به میان آمده که آیا تمدن بدون خواندن می‌تواند به حیات خود ادامه دهد؟مقاله با روایت تاریخی از کتابخانه اسکندریه آغاز می‌شود، جایی که در دوران باستان، شاهان بطلمیوسی با هزینه‌های گزاف، مجموعه‌ای عظیم از دانش بشری را گرد آوردند و دانشمندانی چون اراتوستنس و اقلیدس در آن به پژوهش پرداختند. اما این مرکز شکوفایی علمی، نه به دلیل جنگ و آتش‌سوزی که بر اثر غفلت و بی‌توجهی از میان رفت؛ چرا که هزینه‌های نگهداری از طومارهای پاپیروسی، مقابله با رطوبت، موش‌ها و حشرات، و بازنویسی مداوم متون در حال زوال، از عزم جامعه برای بقای آن فراتر رفت. نویسنده این واقعه تاریخی را آیینه‌ای برای وضعیت کنونی آمریکا می‌داند؛ جایی که گرچه منابع بی‌نهایتی برای مطالعه در دسترس است، اما اراده و انگیزه برای خواندن عمیق رو به زوال نهاده است.آمارهای ارائه شده در مقاله، تصویری نگران‌کننده از افول مطالعه در آمریکا ترسیم می‌کنند. بر اساس معتبرترین نظرسنجی‌های انجام شده، کمتر از نیمی از بزرگسالان آمریکایی در سال ۲۰۲۲ حتی یک کتاب کامل مطالعه کرده‌اند و تنها ۳۸ درصد رمان یا داستان کوتاه خوانده‌اند. نسبت افرادی که در طول یک روز معمولی به مطالعه تفریحی می‌پردازند از ۲۸ درصد در سال ۲۰۰۴ به ۱۶ درصد در سال ۲۰۲۳ کاهش یافته است. در کمال تعجب، قماربازی امروزه در میان آمریکایی‌ها رایج‌تر از کتاب خواندن است و ۵۷ درصد از مردم در سال گذشته دست‌کم یک شرط‌بندی انجام داده‌اند. این روند کاهشی تمام گروه‌های سنی، جنسیتی و تحصیلی را دربرگرفته و حتی سنتی‌ترین گروه‌های مخاطب کتاب یعنی بازنشستگان، زنان و فارغ‌التحصیلان دانشگاهی نیز دچار افت چشمگیری شده‌اند.کیفیت مطالعات نیز دچار تنزل شده است. طول جملات کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز امروزی حدود یک‌سوم کوتاه‌تر از آثار مشابه در یک قرن پیش هستند. در سال ۱۹۵۸، رمان پیچیده دکتر ژیواگو اثر بوریس پاسترناک با جملات بلند و پرآب و تابش پرفروش‌ترین کتاب سال بود، اما در سال گذشته، پرفروش‌ترین رمان به مجموعه‌ای از ادبیات نوجوانان تعلق داشت و حتی کتاب‌های برتر بزرگسالان نیز از عمق ادبی و فکری آثار کلاسیک بی‌بهره‌اند. آمریکایی‌ها همچنین اخبار را بسیار کمتر از گذشته از طریق مطالعه دریافت می‌کنند؛ در سال ۱۹۷۵ حدود نیمی از جوانان بیست‌ساله روزنامه می‌خواندند، اما امروز کمتر از ۱۰ درصد چنین می‌کنند و ۴۰ درصد مردم ترجیح می‌دهند اخبار را به صورت ویدئویی یا صوتی دنبال کنند.اما پارادوکس اصلی در اینجاست که آمریکایی‌ها شاید بیش از هر زمان دیگری کلمه می‌خوانند؛ انبوهی از ایمیل‌ها، پیامک‌ها، پست‌های شبکه‌های اجتماعی و زیرنویس‌ها زندگی روزمره را پر کرده‌اند. مشکل در کمیت خواندن نیست، بلکه در کیفیت آن است؛ مردم توانایی تمرکز پایدار بر متون طولانی و پیچیده را از دست داده‌اند. مریانه ولف، عصب‌شناس شناختی دانشگاه یو سی ال ای، هشدار می‌دهد که افراد نه رمزگشایی کلمات که توانایی‌های عالی‌تر درک مطلب و ترکیب اطلاعات را از دست می‌دهند. به عبارت دیگر، آمریکا بی‌سواد نشده، بلکه وارد دوران «پسا-سوادآموزی» شده است.مارشال مک‌لوهان در سال ۱۹۶۲ دوران «پسا-سوادآموزی» را پیش‌بینی کرده بود، اما او و پستمن فقط چند دهه زودتر از وقوع آن سخن گفتند. تلویزیون در دهه ۱۹۶۰، اینترنت پهن‌باند در دهه ۲۰۰۰، و امروز گوشی‌های هوشمند با ویدئوهای کوتاه تیک‌تاک، یوتیوب شورتس و اینستاگرام ریلز، هر مانعی را از سر راه حواس‌پرتی برداشته‌اند. شبکه‌های اجتماعی که روزگاری مبتنی بر متن بودند، امروز تحت سلطه ویدئوهای چندثانیه‌ای قرار دارند و جوانان به طور متوسط چهار ساعت و نیم در روز را صرف تماشای ویدئو با سرعت دو برابر می‌کنند. حتی پیامک‌ها نیز ویژگی‌های گفتار شفاهی را به خود گرفته‌اند و بسیاری از جوانان به جای نوشتن، پیام‌های صوتی ارسال می‌کنند. نتایج تحقیقات عصب‌شناختی نشان می‌دهد که مغز انسان آنچه را تمرین می‌کند، فرا می‌گیرد؛ اگر ساعات روز را با ویدئوهای کوتاه پر کنیم، مهارت‌های خواندن ما تحلیل رفته و دانش زمینه‌ای برای درک مطلب کاهش می‌یابد.عصر سوادآموزی که شش هزار سال پیش در بین‌النهرین آغاز شد و تمدن مدرن را ممکن ساخت، دوره‌ای کوتاه میان دوران شفاهی و عصر دیجیتال بود. جامعه‌ای که مطالعه را کنار می‌گذارد، مهارت‌های تفکر منطقی، تحلیلی و عمیق را نیز از دست خواهد داد و به الگوهای کهن تکیه بر حافظه جمعی، شخص‌محوری در انتقال اطلاعات و ساده‌انگاری در سیاست بازمی‌گردد.theatlantic.com/magazine/2026/08/reading-… @mohammadreza_dadgostar

به اجازهٔ کسی نیاز ندارد اما.... محمد باقر قالیباف رئیس مجلس گفته است: "روابط استراتژیک چین و ایران به اجازهٔ کسی نیاز ندارد." بله، نیاز به اجازهٔ کسی ندارد، اما آیا چینی‌ها رابطهٔ خود با ایران را واقعاً استراتژیک می‌دانند؟آقای قالیباف از زمان انتصابش به عنوان نمایندهٔ ویژهٔ جمهوری اسلامی در امور چین قصد سفر به پکن را داشته، اما تا این لحظه این سفر عملی نشده است.موضوع تصادفی است؟ یا اینکه چینی‌ها از عدم مذاکرهٔ ایران با آمریکا، بستن تنگهٔ هرمز، تهدید منابع انرژی کشورهای عرب حوزهٔ خلیج فارس توسط برخی محافل در تهران و بخصوص عملکرد حوثی‌ها در برابر عربستان دلخور و خشمگین‌اند؟چین که بیش از ۴۰ درصد نفت مصرفی خود را از طریق تنگهٔ هرمز وارد می‌کند، چطور ممکن است از بستن تنگه احساس رضایت کند؟ روزنامهٔ سعودی عرب‌نیوز از نشستِ سطح بالای مقام‌های چینی و اعضای شورای همکاری خلیج فارس در روزهای اخیر در ریاض خبر داده است.  طبق این گزارش، "مقام‌های ارشد از پیشرفت چشمگیر در اجرای توافقات بین طرفین از زمان اعلام مشارکت استراتژیک شورای همکاری خلیج فارس و چین در دسامبر ۲۰۲۲ تمجید و در مورد ابتکاراتی برای تقویت این همکاری گفتگو کردند."این نوع خبرها، جهت‌گیری سیاست خارجی چین در منطقهٔ ما را روشن‌تر از اظهارنظر آقای قالیباف توضیح نمی‌دهد؟#احمد_زیدآبادی@ahmadzeidabad

🟣آنچه به عقب بازنمی‌گردد▪️ تأملی در بیش از یک قرن جنبش زنان ایران، از مشروطه تا امروز🔶افسانه نجاتی@iranfardamag▪️گر چه معمولا تاریخ را با پیروزی‌های سیاسی به یاد می آوریم و با انقلاب‌هایی که به ثمر می‌رسند، حکومت‌هایی که تغییر می‌کنند و قوانینی که به تصویب می‌رسند؛ اما تاریخ اجتماعی همیشه چنین ساده پیش نمی‌رود. گاهی یک جنبش در میدان سیاست شکست می‌خورد، اما در پس آن چیزی در جامعه تغییر می کند که دیگر نمی‌توان بازگشت به وضعیت پیشین را متصور شد. شاید تاریخ جنبش زنان ایران را بیش از آنکه با شمار پیروزی‌های سیاسی‌اش بسنجیم، باید با «چیزهایی که دیگر به عقب بازنمی‌گردند» بخوانیم.🔸از مشروطه تا امروز،بیش از یک قرن است که زنان ایرانی، در یکی از مداوم‌ترین جریان‌های تغییر اجتماعی ایران حضور داشته‌اند؛ جریانی که بارها سرکوب شده، از دستاوردهایش عقب رانده شده و ناچار شده در قالب‌هایی تازه از نو آغاز کند، اما هر بار با تجربه‌ای انباشته‌تر بازگشته است.▪️پرسش فقط این نیست که زنان در این یک قرن چه به دست آورده‌اند. پرسش مهم‌تر این است: چرا بخشی از دستاوردهای جنبش زنان، حتی پس از شکست‌های سیاسی و تغییر شرایط تاریخی، توانسته در جامعه باقی بماند؟ برای پاسخ، باید به مشروطه بازگردیم.🔸هر چند جنبش زنان با مشروطه متولد نشد و زنان پیش از آن نیز در اعتراض‌های اجتماعی و سیاسی حضور داشتند. اما مشروطه امکان تازه‌ای برای این حضور فراهم کرد: زن بیش از پیش خود را به عنوان کنشگر اجتماعی تجربه کرد. تأسیس مدرسه‌های دخترانه، انتشار نشریات زنان و شکل‌گیری انجمن‌ها، فقط فعالیت‌هایی فرهنگی نبودند. مدرسه زن را صاحب دانش می‌کرد، نشریه به او زبان عمومی می‌داد و انجمن امکان مشارکت سازمان‌یافته فراهم می‌کرد. زنان آرام‌آرام از موضوع تصمیم دیگران به صاحب مطالبه تبدیل می‌شدند.▪️مشروطه البته تناقض بزرگی را نیز آشکار کرد: سخن از ملت، قانون و شهروندی بود، اما زنان از حق رأی محروم ماندند. قانون انتخابات ۱۹۰۶ زنان را از حق رأی کنار گذاشت. همین شکاف میان وعده‌ی برابری و واقعیت حذف، به یکی از سرچشمه‌های تداوم جنبش زنان تبدیل شد. از همان زمان تجربه‌ای مهم شکل گرفت:حضور اجتماعی الزاماً به معنای برخورداری از حق سیاسی نیست. و اینکه حق باید مطالبه شود، تجربه شود و در جامعه ریشه بدواند.✅دولت مدرن؛ تغییر از بالا و مسئله‌ی استقلال🔸در دوره‌ی رضاشاه، دولت با سیاست‌های مدرن‌سازی خود تغییرات مهمی در زندگی زنان ایجاد کرد: گسترش آموزش، ورود زنان به برخی عرصه‌های جدید اجتماعی و تغییرات در مناسبات عمومی زنان و مردان. اما این تغییرات را نمی‌توان به‌سادگی با «جنبش زنان» یکی گرفت. دولت اقتدارگرا بود و مشارکت مستقل انجمن‌های زنان در سیاست‌گذاری محدود شد.✅تغییر وضعیت زنان با جنبش زنان یکی نیست.▪️با این حال، حتی تغییری که از بالا صورت می‌گیرد، وقتی وارد تجربه‌ی زیسته‌ی جامعه می‌شود، دیگر تماماً در اختیار دولت باقی نمی‌ماند. دختری که مدرسه رفت، زنی که وارد دانشگاه شد و زنی که تجربه‌ی حضور اجتماعی پیدا کرد، دیگر دقیقاً همان انسانی نبود که پیش از آن بود. قانون می‌تواند تغییر کند؛ اما تجربه‌ی زیسته‌ی انسان‌ها به آسانی پاک نمی‌شود.✅از حق رأی تا قانون خانواده🔸پس از ۱۳۲۰ و گشایش نسبی فضای سیاسی، انجمن‌ها و سازمان‌های زنان دوباره فعال شدند. مسئله‌ی حق رأی، آموزش، اشتغال و اصلاح قوانین خانواده با جدیت بیشتری پیگیری شد. در سال ۱۳۴۱ حق رأی زنان به رسمیت شناخته شد و در دهه‌ی بعد، اصلاحات مهمی در قانون خانواده صورت گرفت. قانون حمایت خانواده‌ی ۱۳۴۶، برای نخستین بار به شکل جدی قدرت سنتی مرد در خانواده را محدود کرد؛ اصلاحات ۱۳۵۳ نیز دامنه‌ی این تغییرات را افزایش داد. زنان و سازمان‌های آنان در پیگیری این اصلاحات نقش داشتند، هرچند بخش مهمی از اصلاحات این دوره در چارچوب مدرنیزاسیون دولتی و بدون مشارکت گسترده‌ی جامعه‌ی مدنی صورت گرفت.▪️بنابراین تاریخ این دوره نه فقط تاریخ «اعطای حقوق از بالا» بود و نه صرفاً پیروزی یک جنبش مستقل؛ حاصل برخورد پیچیده‌ی مطالبه‌ی اجتماعی زنان، سازمان‌یابی، سیاست دولتی و تغییرات ساختاری بود.اما اهمیت این تحولات فقط در متن قانون نبود. آموزش، اشتغال، حضور دانشگاهی و تغییر در مناسبات خانوادگی، به‌تدریج وارد تجربه‌ی زندگی زنان شد.و این همان نقطه‌ی مهم است: دستاوردی که وارد زندگی روزمره شود، دیگر فقط یک تصمیم سیاسی نیست....  🔻متن کامل: cutt.ly/2yfVo8OP#%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7…