.📚#علیاحضرت_فرنگیس ✍#فتحالله_بینیاز 🔸#قسمت_هشتم♦️تنظیم: #باران@ketabkhaniye_telegram🔹 شادمانی پنه…
انتشار: 2026/08/17 15:03 UTCدریافت: 2026/08/20 20:46 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/20 20:46 UTC
.📚#علیاحضرت_فرنگیس ✍#فتحالله_بینیاز 🔸#قسمت_هشتم♦️تنظیم: #باران@ketabkhaniye_telegram🔹 شادمانی پنهان شدهای چهره پری جان را گشود. او معمولاً سرسنگین و عبوس بود نگاه نافذی داشت و به نظر میرسید به همه مظنون است. اختلاف افراد او را به وجد میآورد ولی این وجد و سرور در حد گشوده شدن قیافه عبوسش محدود میشد. کریم به زنش جواب نداد. نارنج گفت: از این به بعد هم بیخود به مردم قول نده!او معمولاً شوهر بی سر و زبانش را تحقیر میکرد و چهره ذلیل و خواری از او به نمایش میگذاشت. از نارنج بدم آمد برای اینکه موضوع صحبت را عوض کنم حرفهای گوینده رادیو را دنبال کردم و گفتم: وضع سیاه پوستان امریکا بدتر شده، ممکن است خطرناک شوند!امیر گفت: خب باید حقشان را بدهند هرجا حق کشی باشد هزار جور خطر هم هست.نارنج ظرف میوه را وسط گذاشت.پریجان گفت: از پدر و مادرت چه خبر؟به سرعت گفتم: خوبند، خوبند.- نمیدانم چرا تا حالا یک دختر خوب برایت پیدا نکردند؟نگاهی به نارنج انداختم تا واکنش او را ببینم. میدانستم که پری جان میخواهد زهرش را به جان نارنج بریزد دلم به حال نارنج سوخت اما نارنج زنی نبود که نتواند از خود دفاع کند پس گفت: مرد باید خودش زنش را انتخاب کند گذشت آن دوره و زمانهای که پدر و مادرها برای پسرهایشان زن میگرفتند.پری جان دوست نداشت یکی از دخترهایش را به من بدهد او امیدوار بود که هر چهار دخترش با چهار کارمند شوهر کنند. با این حال از اینکه میدید نارنج تمایل دارد دخترش نازبگم را به همسری با من درآورد ناراحت بود. از این بابت به وضوح به او حسد میبرد. این حسادت گاهی شکل چندش آوری به خود میگرفت. مثلاً به من توصیه میکرد که فریب مارهای خوش خط و خال را نخورم البته نامی هم از شمارها نمیبرد.پری جان کمی جابجا شد و گفت: شاید هم قسمت باشد که از دخترهای همین جا زن بگیری.تبسم کاذبی بر لب آوردم اصلاً دوست نداشتم که موضوع صحبت باشم بیش از هر چیز دلم نمیخواست مسئله ازدواج من نقل محافل اطرافیان شود. به همین خاطر از پری جان و نارنج آزرده شدم. از دومی حتی متنفر شدم چون اگر او در قضیه تحمیل دخترش به من سماجت به خرج نمیداد بیقید حالا پری جان به این موضوع پیله نمیکرد.امیر گفت: هرچه خدا بخواهد همان میشود.پری جان رو به من گفت: راستی تا به حال فرنگیس را دیدی؟- نه!نارنج گفت: همان بهتر که ندیدیش.پری جان گفت: اگر مرد بودم حتما فرنگیس را میگرفتم و چشمکی به من زد.نارنج گفت: ولی اگر من مرد بودم صد سال سیاه فرنگیس را نمیگرفتم! دخترهای اینجوری به درد زندگی نمیخورند. تازه از زور مریضی حسابی زرد شده؟- کجایش مریض است؟ پوستش سفید است نه زرد!- نه عزیزم سفیدی پوستش به خاطر عیبدار بودنش است خیال میکنم خانوم یک عیبهایی دارد و چشمک و لبخند معنیداری تحویل پری جان داد.کلمه عزیزم، چشمک و لبخندش همه و همه ریاکارانه بود.او در ادامه گفت: پوست دخترهای خودت که بهتر از اوست! تازه یک تار موی ستاره تمام هیکل فرنگیس را میارزد.من هنوز فرنگیس را ندیده بودم ولی احساس کردم که نارنج فریبکاری چاپلوسانهای به کار میبرد تا پری جان را با خود موافق سازد. پری جان زن بدجنسی بود خیرخواه هیچکس نبود و سعادت دیگران به وضوح عذابش میداد. از آدمهای قوی و برجسته، چه زنهای سر و زباندار و چه مردهای زبر و زرنگ خوشش نمیآمد. موزیتر از آن بود که تملق نارنج را نفهمد اما با او هم رای شد و گفت: اصلا تربیت ندارد از جلوی آدم رد میشود ولی سلام نمیکند تازه توقع دارد که بزرگترها بهش سلام کنند صبح که میرفت مدرسه، چشمم افتاد به چشمش ولی انگار نه انگار که ...نارنج حرف او را برید و گفت: باید هم سلام نکند، شرم و حیا ندارد که سلام کند. این هم شد بچه بزرگ کردن؟ آن هم یک دختر، اینجور دخترها عاقبت رویشان سیاه میشود. حالا میبینی.و خنده معنیداری سر داد. فرق او با پریجان این بود که پری جان از متانت حساب شدهای برخوردار بود به ندرت لبخند میزد و در حالی که حرفهای خاله زنکی بر لب میآورد در چهره پهنش چنان وقاری موج میزد که بیننده فکر میکرد باید صورتش به سردی یخ و سختی آهن باشد. او با چنین ظاهری، اشخاصی را که از آنها متنفر بود به لجن میکشاند و تاثیری حذف ناشدنی از خود باقی میگذاشت. در حالی که نارنج با لاقیدی و سبکسری به مذمت دیگران میپرداخت و بدگویی میکرد.امیر که کمابیش به اخبار رادیو هم گوش میداد گفت: بیخودی دنبال مردم حرف نزنید خدا را خوش نمیآید.نارنج گفت: کدام مردم؟ ما از این دختر بیحیا حرف میزدیم.- بیحیا نیست، فقط بیخودی مغرور است. تازه هر کس را نگاه کنی بالاخره یک عیبی دارد مگر خودمان معصومیم؟با تکان دادن سر حرفش را تایید کردم. #ادامه_دارد ....
پستهای تلگرام — کتابخوانی تلگرام
🆔 @ketabkhaniye_telegram📚 #پستچیاثر : #چیستا_یثربی#قسمت_بیستمبا صدای: #فاطمه_ابراهیم_شمیرانی تنظیم و میکس: #باران🔹 سه سال گذشت، سه سال کار، سه سال خواب، سه سال خواب دیدن!تا این که یک روز، آن سوی خیابان چهرهی آشنایی دیدم، مردی با خانمش و یک بچه کوچک!!نزدیک بود اتوبوس لِهَم کند، سریع به آن سوی خیابان دويدم، بله، خودش بود!!.
#کانون_اقاقیا شبکهای برای رشدِ مشترک━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖱کتابخانه فرزانگان@LibraryHumanities🖱فقط کتاب PDF@Libraryafg🖱کتابخانه کُردی @Kurdpirtuk🖱کتب سیاسی@PoliticalBooks🖱اینجا ورزشکار حرفه ای شو @MaryamTeam🖱مقالات سیاسی@Political_Articles🖱تاریخ@HistoryBooks_LH🖱جامعهشناسی@SociologicalBooks_LH🖱اقتصاد@EconomicsBooks_LH🖱کتب الهیات@TheologyBooks_LH🖱کتابخانه مدیریت@ManagementBooks_LH🖱ادبیات@LiteratureBooks_LH🖱روانشناسی@PsychologyBooks_LH🖱فلسفه@PhilosophyBooks_LH🖱علوم سیاسی@PoliticalBooks_LH🖱انگلیسی روزمره با «آمریکن انگلیش»@Grammar_in_use25🖱حال خونتو خوب کن @Maryamgarden 🖱انگلیسی از صفر تا پیشرفته کودک و بزرگسال @EnglishSlangFa🖱کتابخوانی تلگرام @ketabkhaniye_telegram 🖱کتاب بخوانیم @LibMajazi━━━━━━━━━━━━━━━━━🔗 عضویت در کانون تبادلات اقاقیا t.me/LinkExchangeAcacia
. .📚 #ایران_بین_دو_انقلاب ✍#یرواند_آبراهامیان🎤 راوی: #حسام@B4midni8🎚تنظیم و میکس: #باران@ketabkhaniye_telegram ♦️بخش دوم، انقلاب مشروطه● #قسمت_اول:📖 صفحه 63سر تیتر این قسمت:○ نفوذ و تأثیر غرب 📌 در این بخش، آبراهامیان به یکی از دلایل دوام حکومت قاجار اشاره میکند: برقراری نسبی نظم و امنیت پس از سالها جنگ داخلی و ناامنی.قاجارها با سرکوب مخالفان و کنترل گروههای مختلف، توانستند آرامش نسبی ایجاد کنند؛ بهطوریکه بخشی از مردم، حتی با وجود استبداد، حکومت مقتدر را به آشوب و ناامنی ترجیح میدادند..
.📚#علیاحضرت_فرنگیس ✍#فتحالله_بینیاز 🔸#قسمت_11♦️تنظیم: #باران@ketabkhaniye_telegram🔹 همسایهای داشتیم که سال پیش، زمینش را به دیگری داده و برای کار به مسجدسلیمان رفته بود. چهار ماه بعد دو پسر ده-دوازده سالهاش را هم با خود برده بود. مادرم که آشکار به حقوق روزی یک تومان آن نوجوانها حسد میبرد به پدرم گفت که مرا همراه آن مرد به مسجدسلیمان بفرستد. پدرم ابتدا کمی من من کرد ولی به زودی تحت تاثیر حرفهای مادرم قرار گرفت و حرفش را قبول کرد. از تصمیم آنها سخت خوشحال شدم چون به این ترتیب آرزوی دیرینهام تحقق میپذیرفت و من از شر مادرم، فضای عبوس و سنگین خانه و خود روستا خلاص میشدم. وقتی همسایهمان به ده برگشت پدرم با او صحبت کرد قرار شد من برای کار همراه آن مرد به شهر بروم. آن روزها مادرم با من و حتی خواهر و برادرهایم مهربان شد. خوش خلقی نشان میداد و از دست و دلبازی کوتاهی نمیکرد رفتارش در آن چند روز چنان مادرانه شد که در ترک ده دچار تردید شدم. با این حال وجد زندگی در شهر سراپای وجودم را فرا گرفته بود و با تمام وجود برای دیدن مسجدسلیمان و شروع کار لحظه شماری میکردم و در همان حال در رویاهای شیرین و مفتون کنندهای غرق میشدم. خودم را خوشبخت میدیدم بنابراین بیاختیار به همه چیز و همه کس لبخند میزدم اما یک هفته بعد احساس مطبوع خوشبختی و تجسم لذتبخش زندگی در مسجدسلیمان جای خود را به کرختی و سرخوردگی داد. جایی که من در آن به دام افتاده بودم برای بچه ده سالهای که هنوز به محبت و حمایت همه روزه پدر و مادر نیاز داشت جهنم هولناکی بیش نبود. ما در حد فاصل کوی کلگه و کوی بیبییان کار میکردیم. شبها در اتاق خشت و گلی تنگ و تاریکی که کف آن گلی بود میخوابیدیم صبح ساعت پنج بیدار میشدیم و پس از خوردن صبحانه تا ساعت ده کار میکردیم. پس از ربع ساعت استراحت دوباره تا ساعت دوازده کار میکردیم. حدود یک ساعت برای ناهار و استراحت وقت داشتیم بعد تا ساعت شش عصر به کار مشغول میشدیم. کار ما سنگتراشی بود. در آن شهر بیشتر ساختمانهای شرکت نفت و غیر شرکتی از سنگ ساخته میشدند به همین علت فروش سنگ رونق خیلی زیادی داشت. ما از معاملات صاحب سنگ تراشی بیاطلاع بودیم فقط کار را به او تحویل میدادیم کاری که در واقع نه تنها آسایشی برای ما باقی نمیگذاشت بلکه سلامتمان را هم در معرض تهدید قرار میداد. هیچ قسمتی از بدنم و هیچ بخشی از سلسله اعصابم از آثار فرساینده آن کار شاق و طاقت فرسا در امان نماند. هر روز دستهایم تاول میزد، چشمهایم در اثر آلودگی فضای کار میسوخت و گاهی به علت اصابت سنگریزهها متورم میشد. پاهایم به علت عدم تحرک طولانی مدت یا تحرک بیش از حد درد میگرفت و اعصاب گردن و کتفم از فرط خستگی و کوفتگی دردناک میشدند. گاهی از شدت سرما به خود میلرزیدم و زمانی از فرط گرما از حال میرفتم. گاهی مجبور بودم چندین ساعت به یک حالت بنشینم و زمانی همچون پاندول ساعت بین دو نقطه در حال حرکت بودم. هفتههای اول همیشه سردرد داشتم و شبها از درد کوفتگی بدن به خود میپیچیدم و در خواب ناله سر میدادم. کار روی زمین کشاورزی یک چیز بود و کار در اینجا چیز دیگر! تمام این رنج و مشقت برای روزی یک تومان بود. گرچه ظاهراً پول خیلی ناچیزی نبود ولی ما به ازای مشخصی روی جسم و روح آدمی داشت، پیری زودرس و بیحوصلگی و کم ظرفیتی روحی. اما مادرم اهمیت به این چیزها نمیداد فقط هر سه چهار ماه یک بار با خوشحالی زیادالوصف و در عین حال نفرتآوری از من استقبال میکرد و به محض دیدن من دستها را میگشود، چشمها را میبست و به رسم معمول میگفت: شاد، شاد آمدی! رفتار چاپلوسانهای نشان میداد و مثل خدمتکاری که شیفته ارباب خود است دور من میچرخید و چای و خوردنی میآورد. فقط به من تعارف میکرد و به من اهمیت میداد و نه دیگران. به نحوی که اگر بقیه خواهرها و برادرهایم دلخور میشدند به آنان حق میدادم. او از من حساب میخواست و چنانچه میدید مقدار پولی که به خانه بردهام باب طبعش نیست سگرمههایش در هم میرفت، توقع داشت که من ریالی خرج نکنم. گویا نمیدانست که آن کار بیرحمانه و تباه کننده به چه کار و نیرویی احتیاج داشت. گویا بیخبر بود که اگر من میخواستم طبق میلم بخورم، بیاشامم و بپوشم. ریالی باقی نمیماند گویا نمیخواست بداند که من به خاطر او و بقیه اعضای خانواده امیالم را سرکوب میکردم و حسرت خوردن خوردنیهای مختلف خصوصاً کیک کشمشی و شکلات کاکائویی را در خود خفه میکردم. #ادامه_دارد ....
چه روزهایی که از پشتِ #پنجرهخنده رد و بدل کردیم،حرف زدیم،دل سپردیمو خیال کردیم این دلباختگی تا همیشه ادامه خواهد داشت.اما .... !!!یک روزبیآنکه فرصتآخرین نگاه ما باشد،یکی از پنجرهها بسته شدمن ماندمبا خانهای پر از خاطرهو پنجرهای که هیچ نوری از آن نمیتابیدحالا هر صبحناخواسته به همان سمت نگاه میکنمشاید باز شود،شاید سایه ای بیایدو دستی پرده را تکان دهداما سکوت،تنها چیزیست که میشنوم.چه میتوان گفتوقتی سهمِ آدم ها از یک عشق میشود چند خاطره،چند #کاشو پنجرهای رو به تاریکی ... !!!نه عشق مقصر است و نه دل ...... !!نفرین به #سفرکه گاهی می آید و برای همیشهتمامِ جهانِ انسان رادر حسرتِ بازگشت میگذارد.#نسترن_بنینجار @asharenastaran#تقدیم_به_مسافران_آسمانی
.🆔 @ketabkhaniye_telegram📚 #مردی_که_در_غبار_گم_شد ✍ #نصرت_رحمانی● یادداشتهای بیستودوم و بیستوسوم🎤گوینده: #پری_ساتکنی@satkani🎚تنظیم: #باران@ketabkhaniye_telegram 🔹 او رفت ... خیلی ساده ... یک شب بی هیچ گلهای، ماجرایی، ستیزهای!و من وقتی تنها ماندم، فهمیدم ... چه اندوه شیرین و چه رنج مقدسی را از دست دادهام.آری ... عشق باید از دست برود تا قدرش شناخته شود.امشب که این یادداشت را مینویسم باز به یاد او هستم.و در دریای بیکران اندوهی که به جا گذاشت قلب خود را شست و شو میدهم.میگویند:خوراک خدا غم است،ولی من که ابلیس بودم! چرا؟ ... چرا؟ ... .