.📚#علیاحضرت_فرنگیس ✍#فتحالله_بینیاز 🔸#قسمت_نهم♦️تنظیم: #باران@ketabkhaniye_telegram🔹 امیر درست در…
انتشار: 2026/08/18 15:02 UTCدریافت: 2026/08/20 20:46 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/20 20:46 UTC
.📚#علیاحضرت_فرنگیس ✍#فتحالله_بینیاز 🔸#قسمت_نهم♦️تنظیم: #باران@ketabkhaniye_telegram🔹 امیر درست در نقطه مقابل زنش بود همه را دوست داشت و خیرخواه همه بود. متقابلاً همه دوستش داشتند. زن مرد و بچه! خصومت و حسادت را نمیشناخت و برخلاف زنش که برای پول و مال و منال حرص میزد در قبال مادیات طبع بلندی داشت. از هیچکس غیبت نمیکرد و هیچکس به یاد نداشت که دروغی از او شنیده باشد.پری جان به یکی از خصلتهای شوهرش اشاره کرد و گفت: تو هم که همه را خوب میدانی؟بینش خوشبینانه امیر با طبع زنش سازگاری نداشت و غالباً به همین دلیل از طرف پری جان سرزنش میشد، اما او برخلاف کریم برده زنش نبود و گاه حتی او را زیر سیلی و لگد میگرفت.امیر در جواب زنش گفت: او هم مثل ما بنده خداست.نارنج با حالتی خصمانه گفت: او خدا را بنده نیست آن وقت تو میگویی اون هم مثل ماها بنده خداست؟امیر گفت: پس بسپارش دست خدا!نارنج حرفی نزد و پری جان با ژست ناخرسندانهای به قاچ کردن سیب مشغول شد. احساس کردم که موضوع فرنگیس بحث همه روزه همسایههای من است و نفرتی که به سرعت از او به دل زنها راه یافته اگر زاییده توهم و خیال نباشد دست کم ناشی از تنگ نظری و حسادتهای پیش پا افتاده است. رغبتی به شنیدن آن بحثهای عبث نداشتم. اصلاً نه تنها تمایلی به ادامه حضور آنها نداشتم بلکه از آنها خسته شده بودم و دلم میخواست تنها باشم. ظاهرا آنها آمده بودند تا عیادتی از من کرده باشند اما مثل همیشه صحبتهایی را پیش کشیده بودند که باعث اغتشاش ذهنیام شده بود به همین علت وقتی تنهایم گذاشتند نفس راحتی کشیدند و چنان که گویی وظیفه را انجام داده و باری را از دوش برداشتهام، لم دادم سیگاری روشن کردم و بی هدف به ورق زدن یکی از مجلات شرکت نفت مشغول شدم.■کوی پاریس۴ جای پرت افتاده و غم انگیزی بود. هشت ماه از سال گرمای هوا دست به دست تک افتادگی حزن آلودی میداد و آدمی را بیشتر از پیش بیحوصله و کسل میکرد. بیشتر آن روزهایی هم که هوا گرم نبود باران و سوز سرما انزوای کلافه کنندهای را به ساکنان کوه تحمیل میکرد. روزها و شبهای بدی داشتند هنگامی که تپههای اطراف زیر اشعههای خیره کننده و پرحرارت خورشید میسوختند و یا زمانی که چشم اندازها در مه و بخار تیره رنگ گم میشدند احساس محکومی را داشتم که هیچ چیز را بیهودهتر از جدال با سرنوشت مختوم خود نمیداند. فکر میکردم زندگیام تا ابد سوت و کور خواهد بود. راه روشنی در مقابلم ندارم و تا آخر عمر باید در آنجا بمانم. به رغم چنین احساسی گاهی زندگی و اقامتم را در آن مکان محجور و غم آلود موقتی و گذرا میدیدم. حس میکردم دیر یا زود آن کوی را ترک خواهم کرد و آنجا مثل کوی نمره ۲ هفتگل و کوی نمره ۷ لالی به ویرانهای تبدیل خواهد شد. زمانی هم دچار این اوهام میشدم که سرنوشتم به آن کوی گره خورده و مرگم در همان جا اتفاق میافتد. اما چند روز یا چند ساعت بعد فکر میکردم پیش از مرگم نابودی آن مکان را چشمهای خود خواهم دید. هیچگاه علت این دوگانگی را نفهمیدم. هیچ یک از اطرافیانم آن کوی را دوست نداشت. همه زندگی خود را در آنجا موقتی میدیدند و مثل مسافرانی که در سالن انتظار بنگاه مسافربری نشستهاند، انتظار میکشیدند تا برای حرکت، صدایشان بزنند. همه چمدانهای مقوایی و صندوقهای فلزی خود را بسته بودند تا بروند. هیچ کدام مقصد بعدی را نمیدانستند ولی یقین داشتند که میروند. سالها بود که اینطور زندگی کرده بودند. هرجا نفت کشف میشد آنها را برای استخراجش میفرستادند و وقتی چاه به نفت میرسید آنجا را ترک میکردند. با وجودی که احساس غربت مهمانان مسافرخانهها را داشتند، باز روی هم رفته خوش بودند و کم و بیش از زندگیشان لذت میبردند. مردها صبح زود برمیخاستند سوار ماشین میشدند و به سمت چاههای دوردست نفت میرفتند. زنها تا شب میشستند، میپختند، تمیز میکردند و با بچهها جر و بحث میکردند. بچههایی که در مجموع بیشترین شور و نشاط و هیاهو را داشتند اما گاهی اطرافیانشان را آزار میدادند. زندگیشان نسبتاً سخت بود اما در کار کردن خوردن و پوشیدن و حتی غمها و یأسهایشان نوعی امید پنهان وجود داشت و همین مرا از آنها جدا و متمایز میکرد. زندگیم مثل آنها بود ولی شباهتی بین من و آنها وجود نداشت. احساس خوشبختی و امید به بهتر شدن زندگی را از دست داده بودم و همه چیز برایم یکنواخت بیروح و تکراری مینمود. آنها با پیش پاافتادهترین چیزها سرخوش میشدند و برای آیندهشان دست کم برای آینده فرزندانشان امیدها و آرزوهای دور و درازی داشتند. در حالی که من نمیتوانستم رضایت خاطر خودم را در چیزهای روزمره پیدا کنم. آنها با خریدن پنکه یا گرفتن اضافه حقوق یا قبولی بچههاشان در امتحان احساس سعادت میکردند ولی من چه؟ واقعاً در چه چیزی میتوانستم معنایی برای حضور و بودن خودم پیدا کنم؟#ادامه_دارد ....
پستهای تلگرام — کتابخوانی تلگرام
🆔 @ketabkhaniye_telegram📚 #پستچیاثر : #چیستا_یثربی#قسمت_بیستمبا صدای: #فاطمه_ابراهیم_شمیرانی تنظیم و میکس: #باران🔹 سه سال گذشت، سه سال کار، سه سال خواب، سه سال خواب دیدن!تا این که یک روز، آن سوی خیابان چهرهی آشنایی دیدم، مردی با خانمش و یک بچه کوچک!!نزدیک بود اتوبوس لِهَم کند، سریع به آن سوی خیابان دويدم، بله، خودش بود!!.
#کانون_اقاقیا شبکهای برای رشدِ مشترک━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖱کتابخانه فرزانگان@LibraryHumanities🖱فقط کتاب PDF@Libraryafg🖱کتابخانه کُردی @Kurdpirtuk🖱کتب سیاسی@PoliticalBooks🖱اینجا ورزشکار حرفه ای شو @MaryamTeam🖱مقالات سیاسی@Political_Articles🖱تاریخ@HistoryBooks_LH🖱جامعهشناسی@SociologicalBooks_LH🖱اقتصاد@EconomicsBooks_LH🖱کتب الهیات@TheologyBooks_LH🖱کتابخانه مدیریت@ManagementBooks_LH🖱ادبیات@LiteratureBooks_LH🖱روانشناسی@PsychologyBooks_LH🖱فلسفه@PhilosophyBooks_LH🖱علوم سیاسی@PoliticalBooks_LH🖱انگلیسی روزمره با «آمریکن انگلیش»@Grammar_in_use25🖱حال خونتو خوب کن @Maryamgarden 🖱انگلیسی از صفر تا پیشرفته کودک و بزرگسال @EnglishSlangFa🖱کتابخوانی تلگرام @ketabkhaniye_telegram 🖱کتاب بخوانیم @LibMajazi━━━━━━━━━━━━━━━━━🔗 عضویت در کانون تبادلات اقاقیا t.me/LinkExchangeAcacia
. .📚 #ایران_بین_دو_انقلاب ✍#یرواند_آبراهامیان🎤 راوی: #حسام@B4midni8🎚تنظیم و میکس: #باران@ketabkhaniye_telegram ♦️بخش دوم، انقلاب مشروطه● #قسمت_اول:📖 صفحه 63سر تیتر این قسمت:○ نفوذ و تأثیر غرب 📌 در این بخش، آبراهامیان به یکی از دلایل دوام حکومت قاجار اشاره میکند: برقراری نسبی نظم و امنیت پس از سالها جنگ داخلی و ناامنی.قاجارها با سرکوب مخالفان و کنترل گروههای مختلف، توانستند آرامش نسبی ایجاد کنند؛ بهطوریکه بخشی از مردم، حتی با وجود استبداد، حکومت مقتدر را به آشوب و ناامنی ترجیح میدادند..
.📚#علیاحضرت_فرنگیس ✍#فتحالله_بینیاز 🔸#قسمت_11♦️تنظیم: #باران@ketabkhaniye_telegram🔹 همسایهای داشتیم که سال پیش، زمینش را به دیگری داده و برای کار به مسجدسلیمان رفته بود. چهار ماه بعد دو پسر ده-دوازده سالهاش را هم با خود برده بود. مادرم که آشکار به حقوق روزی یک تومان آن نوجوانها حسد میبرد به پدرم گفت که مرا همراه آن مرد به مسجدسلیمان بفرستد. پدرم ابتدا کمی من من کرد ولی به زودی تحت تاثیر حرفهای مادرم قرار گرفت و حرفش را قبول کرد. از تصمیم آنها سخت خوشحال شدم چون به این ترتیب آرزوی دیرینهام تحقق میپذیرفت و من از شر مادرم، فضای عبوس و سنگین خانه و خود روستا خلاص میشدم. وقتی همسایهمان به ده برگشت پدرم با او صحبت کرد قرار شد من برای کار همراه آن مرد به شهر بروم. آن روزها مادرم با من و حتی خواهر و برادرهایم مهربان شد. خوش خلقی نشان میداد و از دست و دلبازی کوتاهی نمیکرد رفتارش در آن چند روز چنان مادرانه شد که در ترک ده دچار تردید شدم. با این حال وجد زندگی در شهر سراپای وجودم را فرا گرفته بود و با تمام وجود برای دیدن مسجدسلیمان و شروع کار لحظه شماری میکردم و در همان حال در رویاهای شیرین و مفتون کنندهای غرق میشدم. خودم را خوشبخت میدیدم بنابراین بیاختیار به همه چیز و همه کس لبخند میزدم اما یک هفته بعد احساس مطبوع خوشبختی و تجسم لذتبخش زندگی در مسجدسلیمان جای خود را به کرختی و سرخوردگی داد. جایی که من در آن به دام افتاده بودم برای بچه ده سالهای که هنوز به محبت و حمایت همه روزه پدر و مادر نیاز داشت جهنم هولناکی بیش نبود. ما در حد فاصل کوی کلگه و کوی بیبییان کار میکردیم. شبها در اتاق خشت و گلی تنگ و تاریکی که کف آن گلی بود میخوابیدیم صبح ساعت پنج بیدار میشدیم و پس از خوردن صبحانه تا ساعت ده کار میکردیم. پس از ربع ساعت استراحت دوباره تا ساعت دوازده کار میکردیم. حدود یک ساعت برای ناهار و استراحت وقت داشتیم بعد تا ساعت شش عصر به کار مشغول میشدیم. کار ما سنگتراشی بود. در آن شهر بیشتر ساختمانهای شرکت نفت و غیر شرکتی از سنگ ساخته میشدند به همین علت فروش سنگ رونق خیلی زیادی داشت. ما از معاملات صاحب سنگ تراشی بیاطلاع بودیم فقط کار را به او تحویل میدادیم کاری که در واقع نه تنها آسایشی برای ما باقی نمیگذاشت بلکه سلامتمان را هم در معرض تهدید قرار میداد. هیچ قسمتی از بدنم و هیچ بخشی از سلسله اعصابم از آثار فرساینده آن کار شاق و طاقت فرسا در امان نماند. هر روز دستهایم تاول میزد، چشمهایم در اثر آلودگی فضای کار میسوخت و گاهی به علت اصابت سنگریزهها متورم میشد. پاهایم به علت عدم تحرک طولانی مدت یا تحرک بیش از حد درد میگرفت و اعصاب گردن و کتفم از فرط خستگی و کوفتگی دردناک میشدند. گاهی از شدت سرما به خود میلرزیدم و زمانی از فرط گرما از حال میرفتم. گاهی مجبور بودم چندین ساعت به یک حالت بنشینم و زمانی همچون پاندول ساعت بین دو نقطه در حال حرکت بودم. هفتههای اول همیشه سردرد داشتم و شبها از درد کوفتگی بدن به خود میپیچیدم و در خواب ناله سر میدادم. کار روی زمین کشاورزی یک چیز بود و کار در اینجا چیز دیگر! تمام این رنج و مشقت برای روزی یک تومان بود. گرچه ظاهراً پول خیلی ناچیزی نبود ولی ما به ازای مشخصی روی جسم و روح آدمی داشت، پیری زودرس و بیحوصلگی و کم ظرفیتی روحی. اما مادرم اهمیت به این چیزها نمیداد فقط هر سه چهار ماه یک بار با خوشحالی زیادالوصف و در عین حال نفرتآوری از من استقبال میکرد و به محض دیدن من دستها را میگشود، چشمها را میبست و به رسم معمول میگفت: شاد، شاد آمدی! رفتار چاپلوسانهای نشان میداد و مثل خدمتکاری که شیفته ارباب خود است دور من میچرخید و چای و خوردنی میآورد. فقط به من تعارف میکرد و به من اهمیت میداد و نه دیگران. به نحوی که اگر بقیه خواهرها و برادرهایم دلخور میشدند به آنان حق میدادم. او از من حساب میخواست و چنانچه میدید مقدار پولی که به خانه بردهام باب طبعش نیست سگرمههایش در هم میرفت، توقع داشت که من ریالی خرج نکنم. گویا نمیدانست که آن کار بیرحمانه و تباه کننده به چه کار و نیرویی احتیاج داشت. گویا بیخبر بود که اگر من میخواستم طبق میلم بخورم، بیاشامم و بپوشم. ریالی باقی نمیماند گویا نمیخواست بداند که من به خاطر او و بقیه اعضای خانواده امیالم را سرکوب میکردم و حسرت خوردن خوردنیهای مختلف خصوصاً کیک کشمشی و شکلات کاکائویی را در خود خفه میکردم. #ادامه_دارد ....
چه روزهایی که از پشتِ #پنجرهخنده رد و بدل کردیم،حرف زدیم،دل سپردیمو خیال کردیم این دلباختگی تا همیشه ادامه خواهد داشت.اما .... !!!یک روزبیآنکه فرصتآخرین نگاه ما باشد،یکی از پنجرهها بسته شدمن ماندمبا خانهای پر از خاطرهو پنجرهای که هیچ نوری از آن نمیتابیدحالا هر صبحناخواسته به همان سمت نگاه میکنمشاید باز شود،شاید سایه ای بیایدو دستی پرده را تکان دهداما سکوت،تنها چیزیست که میشنوم.چه میتوان گفتوقتی سهمِ آدم ها از یک عشق میشود چند خاطره،چند #کاشو پنجرهای رو به تاریکی ... !!!نه عشق مقصر است و نه دل ...... !!نفرین به #سفرکه گاهی می آید و برای همیشهتمامِ جهانِ انسان رادر حسرتِ بازگشت میگذارد.#نسترن_بنینجار @asharenastaran#تقدیم_به_مسافران_آسمانی
.🆔 @ketabkhaniye_telegram📚 #مردی_که_در_غبار_گم_شد ✍ #نصرت_رحمانی● یادداشتهای بیستودوم و بیستوسوم🎤گوینده: #پری_ساتکنی@satkani🎚تنظیم: #باران@ketabkhaniye_telegram 🔹 او رفت ... خیلی ساده ... یک شب بی هیچ گلهای، ماجرایی، ستیزهای!و من وقتی تنها ماندم، فهمیدم ... چه اندوه شیرین و چه رنج مقدسی را از دست دادهام.آری ... عشق باید از دست برود تا قدرش شناخته شود.امشب که این یادداشت را مینویسم باز به یاد او هستم.و در دریای بیکران اندوهی که به جا گذاشت قلب خود را شست و شو میدهم.میگویند:خوراک خدا غم است،ولی من که ابلیس بودم! چرا؟ ... چرا؟ ... .