علاوه بر اثر فوتوالكتريك انيشتين در ١٩٠٥ نظريه نسبيت نشان داد كه مفهوم همزماني نسبي است. به اين صور…
انتشار: 2026/08/17 00:41 UTCدریافت: 2026/08/19 18:05 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/19 18:05 UTC
علاوه بر اثر فوتوالكتريك انيشتين در ١٩٠٥ نظريه نسبيت نشان داد كه مفهوم همزماني نسبي است. به اين صورت كه رويدادي كه براي ناظر در حالت سكون همزمان به نظر ميرسد براي يك ناظر متحرك اينگونه نيست. اين به ساختار فضا-زمان وابسته است كه در نسبيت عام ماده نيز روي أن تاثير دارد و باعث واپيچش ساختار فضا-زمان ميشود اما در نظريات نوين گرانش كوانتومي "زمان " به كلي از معادلات حذف ميشود. ديگر صحبت كردن از"اكنون" يا "حال" بي معني است. "حال" مثل سايه مال خود شماست و همراه هر كس حركت ميكند. زمان يك كميت بنيادي نيست بلكه ناشي از توهم ذهن است. درست مثل احوالات روحي كه مختص هر كسي است و حال تو ، حال من و حال ديگري كه يكسان و عام نيست، مفهوم "حال " در كيهان نيز يك مفهوم محلي است و يك ويژگي عام و يكسان و فراگير براي همه نيست .نتيجه اينكه "حال" یک ادراک ذهنی یا یک ویژگی ترمودینامیکی (ناشی از افزایش آنتروپی و شرط مرزی اولیه کیهان) است، نه یک کمیت بنیادین. به بیان فیزیکدانانی مثل کارلو روولی، زمان از بنیادینترین لایههای هستی حذف شده و "اکنون" و "الان" صرفاً یک توهم مفید برای موجودات پیچیده مانند ماست.





