🍊 تازه های علمی: ویتامین C و سرطان: آیا برندهٔ جایزهٔ نوبل، لینوس پاولینگ، واقعاً به نکتهٔ مهمی پی…
انتشار: 2026/07/09 16:35 UTC
🍊 تازه های علمی: ویتامین C و سرطان: آیا برندهٔ جایزهٔ نوبل، لینوس پاولینگ، واقعاً به نکتهٔ مهمی پی برده بود؟✔️ لینوس پاولینگ، از برجستهترین دانشمندان قرن بیستم بهشمار میرفت. او با دریافت دو جایزهٔ نوبل و ارائهٔ دستاوردهایی بنیادین در شناخت پیوندهای شیمیایی و ساختار پروتئینها، تأثیری ماندگار بر علم بر جای گذاشت. با این همه، در سالهای پایانی زندگی حرفهایاش، به سبب موضوعی کاملاً متفاوت در کانون توجه قرار گرفت: اعتقاد راسخ او به اینکه مصرف مقادیر بسیار زیاد ویتامین C میتواند در درمان سرطان مؤثر باشد.✔️ بسیاری از پزشکان این دیدگاه را با دیدهٔ تردید نگریستند و آن را به باد انتقاد گرفتند. هنگامی که خودِ پاولینگ نیز در ۹۳ سالگی بر اثر سرطان درگذشت، برخی او را نمونهای کلاسیک از «اثر هالهای» دانستند؛ این پدیده که بر اساس آن، نبوغ و موفقیت چشمگیر یک فرد در حوزهای خاص، گاه دیگران را به این باور میرساند که او در حوزههای دیگر نیز الزاماً از داوری درست و دانش معتبر برخوردار است، حال آنکه چنین نتیجهگیریای همواره موجه نیست.✔️ اکنون، پس از گذشت نیم قرن، این داستان پیچیدهتر به نظر میرسد. پاولینگ در برخی جنبههای مهم اشتباه میکرد، اما کاملاً هم در اشتباه نبود. پژوهشهای نوین بار دیگر نقش ویتامین C را در درمان سرطان مورد بررسی قرار دادهاند و مشخص شده که این ویتامین، تحت شرایط خاص، میتواند رفتاری کمتر شبیه یک ویتامین معمولی و بیشتر شبیه یک دارو از خود نشان دهد.✔️ داستان ویتامین C پاولینگ در دههٔ ۱۹۷۰ آغاز شد؛ زمانی که او با پزشک اسکاتلندی، ایوان کامرون، همکاری کرد و به بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته و غیرقابلدرمان، مقادیر بسیار زیادی ویتامین C دادند؛ ابتدا بصورت وریدی و سپس به شکل قرص. در مقایسه با بیماران مشابهی که ویتامین C دریافت نکرده بودند، آنها گزارش کردند که گروه دریافتکنندهٔ ویتامین، عمر طولانیتری داشتند و احساس بهتری میکردند. به گفتهٔ آنها، برای برخی بیماران ممکن بود طول عمر چندین برابر بیشتر شود. ✔️ سپس دو مطالعهٔ بزرگ که توسط کلینیک مایو، یک مرکز پزشکی غیرانتفاعی معتبر در آمریکا انجام شد، این ادعا را مورد آزمایش قرار داد. نتایج روشن بود: هیچ فایدهای مشاهده نشد. بیمارانی که مکملهای خوراکی ویتامین C دریافت کرده بودند، در مقایسه با بیمارانی که این مکمل را مصرف نکرده بودند، افزایش معناداری در طول عمر نشان ندادند. برای اکثر متخصصان انکولوژی، این یافته پایانبخش این بحث تلقی شد. از آن پس، ویتامین C در زمرهٔ سایر رویکردهای موسوم به «درمانهای جایگزین» قرار گرفت و تلاشهای پاولینگ در سالهای پایانی فعالیت علمیاش، بطور گسترده بعنوان مسیری نادرست و اشتباهی تأسفبرانگیز ارزیابی شد.✔️ آنچه نه منتقدان و نه مدافعان آن دو کارآزمایی در آن زمان متوجه نشدند، این بود که پاولینگ و کامرون درمان را بصورت وریدی ویتامین C آغاز کرده بودند، درحالی که در کارآزماییهای کلینیک مایو، ویتامین C فقط بهصورت قرص خوراکی تجویز شده بود. این تفاوت اهمیت دارد، زیرا دستگاه گوارش تنها قادر است مقدار محدودی از ویتامین C را جذب کند. پس از رسیدن به یک دوز روزانهٔ معمول، میزان جذب ویتامین C توسط بدن بطور قابلتوجهی افزایش نمییابد. بنابراین، حتی اگر تعداد زیادی قرص ویتامین C مصرف شود، غلظت این ویتامین در خون از حد معینی فراتر نمیرود و در یک سطح ثابت باقی میماند.⁉️ آخرین شواهد موجود چه چیزی را نشان میدهند؟✔️ در انسانها، شواهد علمی موجود همچنان در مراحل اولیه قرار دارند و نتایج مطالعات تاکنون قطعی و یکدست نیستند. در برخی کارآزماییهای بالینی کوچک، ویتامین C با دوز بالا از طریق تزریق وریدی در بیماران مبتلا به سرطانهای مقاوم به درمان، از جمله سرطان تخمدان، پانکراس و تومورهای مغزی مورد استفاده قرار گرفته است. تا به امروز، نتایج نشان دادهاند که بسیاری از بیماران قادر به تحمل دریافت مقادیر بالای ویتامین C بهصورت چند بار در هفته بودهاند، بدون آنکه عوارض جانبی شدید و قابلتوجهی مشاهده شود. با این حال، بروز عوارض احتمالی، بهویژه در افراد مبتلا به اختلال عملکرد کلیوی یا برخی اختلالات نادر ارثی، امکانپذیر است. ازاینرو، درمان با ویتامین C وریدی با دوز بالا را نمیتوان یک روش کاملاً بیخطر یا یک تزریق تقویتی عمومی دانست که بدون نظارت پزشکی در مراکز غیرتخصصی ارائه شود؛ بلکه این رویکرد باید در چارچوب مطالعات بالینی یا تحت نظر پزشکان متخصص و با ارزیابی دقیق شرایط بیمار انجام گیرد.✅ Vitamin C and cancer: was Nobel laureate Linus Pauling on to something?theconversation.com/vitamin-c-and-cancer-… دکتر مهدی شاهمیرانیt.me/balindaroo 💊💊💊®®®@balindaroo
